398. துரும்புபடு சிதாஅர்!

398. துரும்புபடு சிதாஅர்!

பாடியவர்: திருத்தாமனார்.
பாடப்பட்டோன்: சேரமான் வஞ்சன்.
பாடலின் பின்னணி: ’ வெள்ளி முளைத்தது; கோழி கூவியது; பொழுது புலர்ந்தது. அந்த விடியற்காலைப் பொழுதில், எம்மிடம் நீங்காத அன்பினன் ஆகுக என்று கூறி, என் தடாரிப்பறையை இசைத்தேன். அதைக் கேட்ட சேரமான் வஞ்சன் எனக்குப் புத்தாடையும், தெளிந்த மதுவும், உண்ணுவதற்கு மான் இறைச்சியும், சோறும் அளித்தான்.’ என்று சேரமான் வஞ்சனின் கொடைச் சிறப்பை ஒரு பாணன் கூற்றாக வைத்துப் புலவர் திருத்தாமனார் இப்பாடலைப் பாடியுள்ளார்.

திணை: பாடாண்.

துறை: கடை நிலை.

மதிநிலாக் கரப்ப வெள்ளி ஏர்தர
வகைமாண் நல்இல் . . . . .
பொறிமயிர் வாரணம் பொழுதறிந்து இயம்பப்
பொய்கைப் பூமுகை மலரப் பாணர்
கைவல் சீறியாழ் கடன்அறிந்து இயக்க                                              5

இரவுப்புறம் பெற்ற ஏம வைகறைப்
பரிசிலர் வரையா விரைசெய் பந்தர்
வரிசையின் இறுத்த வாய்மொழி வஞ்சன்
நகைவர் குறுகின் அல்லது பகைவர்க்குப்
புலியினம் மடிந்த கல்லளை போலத்                                         10

துன்னல் போகிய பெரும்பெயர் மூதூர்
மதியத் தன்னஎன் அரிக்குரல் தடாரி
இரவுரை நெடுவார் அரிப்ப வட்டித்து
உள்ளி வருநர் கொள்கலம் நிறைப்போய்
தள்ளா நிலையை யாகியர் எமக்கென                                       15

என்வரவு அறீஇச்
சிறிதிற்குப் பெரிதுவந்து
விரும்பிய முகத்த னாகி என்அரைத்
துரும்புபடு சிதாஅர் நீக்கித் தன்அரைப்
புகைவிரிந் தன்ன பொங்குதுகில் உடீஇ                                             20

அழல்கான் றன்ன அரும்பெறல் மண்டை
நிழல்காண் தேறல் நிறைய வாக்கி
யான்உண அருளல் அன்றியும் தான்உண்
மண்டைய கண்ட மான்வறைக் கருனை
கொக்குஉகிர் நிமிரல் ஒக்கல் ஆர                                                      25

வரையுறழ் மார்பின் வையகம் விளக்கும்
விரவுமணி ஒளிர்வரும் அரவுஉறழ் ஆரமொடு
புரையோன் மேனிப் பூந்துகில் கலிங்கம்
உரைசெல அருளி யோனே
பறைஇசை அருவிப் பாயல் கோவே.                                         30

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. கரப்ப = மறைய; ஏர்தல் = எழுதல். 3. பொறி = புள்ளி; வாரணம் = சேவற் கோழி; இயம்பல் = ஒலித்தல். 4. முகை = மொக்கு. 6. ஏமம் = இரவு. 7. விரை = மணம். 8. இறுத்தல் = செலுத்தல்; வாய்மொழி = வாய்மை. 9. நகைவர் = பாணர், இன்பம் அளிப்பவர்; குறுகல் = அணுகல். 10. அளை = குகை. 11. துன்னல் = நெருங்கல். 13. வட்டித்தல் = இசைத்தல். 15. தள்ளா = நீங்காத. 16. அறீஇ = அறிந்து. 18. அரை = இடுப்பு. 19. சிதார் = கந்தை. 20. பொங்குதல் = விளங்குதல்; துகில் = நல்லாடை. 21. அழல் = நெருப்பு; கான்றல் = கக்கல். மண்டை = (இரப்பவர்களின்) பாத்திரம். 22. தேறல் = கள்ளின் தெளிவு. 24. வறை = வறுவல். கருனை = பொரித்த கறி. 25. உகிர் = நகம்; நிமிரல் = சோறு; ஒக்கல் = சுற்றம்; ஆர்தல் = உண்னுதல். 26. வரை = மலை; உறழ் = போன்ற. 27. விரவுதல் = கலத்தல்; அரவு = பாம்பு; ஆரம் = மாலை. 28. புரையோன் = உயர்ந்தோன்; கலிங்கம் = ஆடை. 30. பாயல் – ஒரு நாடு.

கொண்டு கூட்டு: வைகறையில், வஞ்சன் மூதூர்க்கண் தடாரி அரிப்ப வட்டித்து, என, அறீஇ, உவந்து, முகத்தனாகி, நீக்கி, உடீஇ, வாக்கி, அருளலன்றியும் ஒக்கல் ஆர, ஆரமொடு, பாயற்கோவாகிய அவன் அருளினான் எனக் கூட்டுக.

உரை: திங்களின் நிலவொளி மறைய, வெள்ளியாகிய கோள் எழ, முறையாகக் கட்டப்பட்ட சிறந்த இல்லத்தில்….. புள்ளிகளையுடைய சேவற் கோழி பொழுது விடிந்ததை அறிந்து கூவ, நீர்நிலைகளில் இருந்த பூக்களின் மொட்டுகள் மலர, பாணர்கள் தம்முடைய கைதேர்ந்த சிறிய யாழை இசைக்கும் முறை அறிந்து இசைக்க, இரவுப் பொழுது நீங்கும் விடியற்காலையில், மிகுந்த மணமுள்ள பந்தலில் பரிசிலர்களின் தகுதி அறிந்து அவர்களுக்குப் பரிசளிப்பவன் வஞ்சன். அவன் எப்பொழுதும் வாய்மையே பேசுபவன். அவனை மகிழ்விக்கும் பாணர், பொருநர் முதலியோர் அணுக முடியுமே தவிர, அவனுடைய பகைவர்களால் அணுக முடியாத, புலி உறங்கும் குகை போன்ற, பெரும்புகழ் பெற்ற அவனுடைய ஊருக்குச் சென்றேன். அங்குச் சென்று, என்னுடைய இரத்தல் குறிப்பை உணர்த்துமாறு, முழுமதி போன்ற வடிவும் மெல்லிய ஓசையையுமுடைய என் தடாரிப் பறையை இசைத்து, ‘உன்னை நினைத்து வருவோரின் கலங்கள் நிரம்புமாறு பரிசுப் பொருள்களை வழங்குபவனே! எம்மிடம் நீங்காத அன்புடையவனாகுக’ என்று கூறினேன். என் வருகையை அறிந்து, நான் கூறிய சிறுசொற்களைக் கேட்டுப் பெரிதும் மகிழ்ந்து, வஞ்சன் அன்போடு முகம் மலர்ந்தான். என் இடுப்பில் இருந்த அழுக்குப் படிந்த கிழிந்த கந்தைத் துணியை நீக்கி, தன் இடுப்பில், புகைபோல் மெல்லிதாக இருந்த சிறந்த உடையை எனக்கு உடுப்பித்தான். நெருப்பில் காய்ந்தது போல் வறண்டு கிடந்த என்னுடைய உண்கலத்தில், உண்பவர்கள் தமது நிழலைக் காணுமாறு தெளிந்த கள்ளின் தெளிவை நிரம்பக் கொடுத்தான். அது மட்டுமல்லாமல், தான் உண்ணும் கலத்தில் மான் இறைச்சித் துண்டுகளை வறுத்துப் பொரித்த கறியையும், கொக்கின் நகம் போன்ற சோற்றையும் என் சுற்றத்தார் உண்ண அளித்தான். மலை போன்ற தன் மார்பில் அணிந்திருந்த, உலகம் எல்லாம் வியக்கும், பல மணிகள் கோத்து ஒளியுடன் விளங்கும் பாம்பு போல் வளைந்த மாலையையும், பூ வேலைப்பாடுகள் அமைந்த மெல்லிய உடைகளையும், தன் புகழ் எங்கும் பரவுமாறு, பறைபோல் முழங்கும் அருவிகளையுடைய பாயல் என்னும் நாட்டிற்கு உரியவனாகிய உயர்ந்தோன் வஞ்சன் எமக்கு அளித்தான்.  

397. தண் நிழலேமே!

397. தண் நிழலேமே!

பாடியவர்: எருக்காட்டூர்த் தாயங் கண்ணனார்.

பாடப்பட்டோன்: கோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன்.

பாடலின் பின்னணி: ‘பொழுது புலர்ந்தது; அரசே, துயில் எழுவாயாக என்று கிள்ளிவளவனின் முற்றத்தில் நின்று என் தடாரிப் பறையை ஒலிக்குமாறு கொட்டினேன்.  அதைக் கேட்ட கிள்ளிவளவன், நெய்யில் பொரித்த இறைச்சியும், பூ வேலைப்பாடு அமைந்த மெல்லிய ஆடையும், மதுவும் அளித்தான். என் வறுமைத் துன்பம் நீங்குமாறு அரிய செல்வமும் அளித்தான். இனி, கதிரவன் தெற்கே தோன்றினாலும், ஊழிக்காலமே வந்தாலும் நாங்கள் அஞ்ச மட்டோம்.’ என்று பாணன் கூறுவதாக இப்பாடலை எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார் பாடியுள்ளார்.

திணை: பாடாண். 

துறை: ; பரிசில் விடை; கடைநிலை விடையுமாம்.

வெள்ளியும் இருவிசும்பு ஏர்தரும்; புள்ளும்
உயர்சினைக் குடம்பைக் குரல்தோன் றினவே
பொய்கையும் போதுகண் விழித்தன; பையச்
சுடரும் சுருங்கின்று ஒளியே; பாடெழுந்து
இரங்குகுரல் முரசமொடு வலம்புரி ஆர்ப்ப                                          5

இரவுப் புறங்கண்ட காலைத் தோன்றி
எஃகுஇருள் அகற்றும் ஏமப் பாசறை
வைகறை அரவம் கேளியர் பலகோள்
செய்தார் மார்ப எழுமதி துயில்எனத்
தெண்கண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி                                                      10

நெடுங்கடைத் தோன்றி யேனே அதுநயந்து
உள்ளி வந்த பரிசிலன் இவன்என
நெய்யுறப் பொரித்த குய்யுடை நெடுஞ்சூடு
மணிக்கலன் நிறைந்த மணநாறு தேறல்
பாம்புஉரித் தன்ன வான்பூங் கலிங்கமொடு                                        15

மாரி யன்ன வண்மையின் சொரிந்து
வேனில் அன்னஎன் வெப்பு நீங்க
அருங்கலம் நல்கி யோனே, என்றும்
செறுவிற் பூத்த சேயிதழ்த் தாமரை
அறுதொழில் அந்தணர் அறம்புரிந் தெடுத்த                                        20

தீயொடு விளங்கும் நாடன் வாய்வாள்
வலம்படு தீவிற் பொலம்பூண் வளவன்
எறிதிரைப் பெருங்கடல் இறுதிக்கண் செலினும்
தெறுகதிர்க் கனலி தென்திசைத் தோன்றினும்
என்னென்று அஞ்சலம் யாமே வென்வேல்                                           25

அருஞ்சமம் கடக்கும் ஆற்றலவன்
திருந்துகழல் நோன்தாள் தண்நிழ லேமே!

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. வெள்ளி = வெள்ளி என்று அழைக்கப்படும் கோள் (சுக்கிரன்); இரு = பெரிய; விசும்பு = ஆகாயம்; ஏர்தல் = எழுதல்; புள் = பறவை. 2. சினை = கிளை; குடம்பை = கூடு. 3. போது = பூ; பைய = மெல்ல. 4. பாடு = ஒலி. 5. வலம்புரி = வலம்புரிச் சங்கு; ஆர்த்தல் = ஒலித்தல். 7. எஃகுதல் = அவிழ்தல்; எஃகுஇருள் = எஞ்சி இருந்த குறைந்த இருள். 7. ஏமம் = காவல். 8. வைகறை = விடியற் காலை; அரவம் = ஒலி; கேளியர் = கேட்பீராக; பல கோள் செய் தார் = பலவகை வேலைப்பாடுகள் அமைந்த மாலை. 10. தெளிர்ப்ப = ஒலிக்குமாறு; ஒற்றி = அறைந்து. 11. கடை = வாயில்; நயந்து = விரும்பி. 13. குய் = தாளிப்பு; சூடு = சூட்டிறைச்சி. 14. தேறல் = கள்ளின் தெளிவு. 15. வான் = சிறப்பு; கலிங்கம் = ஆடை. 17. வெப்பு = கொடுமை (வறுமையால் தோன்றிய கொடுமை).19. செறு = வயல்; சேய் = சிவப்பு. 20. அறுதொழில் = ஆறுதொழில்கள் (அந்தணர்க்குரிய ஆறுதொழில்கள்: ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல்). 23. எறிதல் = மோதுதல்; இறுதிக்கண் செலினும் = முடிவடையும் ஊழிக்காலமே வந்தாலும். 24. தெறுதல் = காய்ச்சுதல்; கனலி = கதிரவன். 

கொண்டு கூட்டு: ஏர்தரும்; தோன்றின; விழித்தன; சுருங்கின்று; காலை தோன்றி, அகற்றும்; கேளியர்; மார்ப; துயிலெழுமதியென ஒற்றி, தோன்றியேன்; நயந்து, என, சூடும்தேறலும் கலிங்கமும் சொரிந்து, நீங்க, நல்கியோன், நாடன், வளவன், செலினும் தோன்றினும் யாம் அஞ்சலம்; தண்நிழலேம் ஆதலால் எனக் கூட்டுக  

உரை: வெள்ளி என்னும் கோள் வானத்தில் எழுந்தது. மரங்களின் உயர்ந்த கிளைகளில் இருந்த தங்கள் கூடுகளிலிருந்து பறவைகள் குரல் எழுப்பி ஒலித்தன. நீர்நிலைகளில் குவிந்திருந்த தாமரை மொட்டுகள் கண் விழிப்பது போல் மலர்ந்தன. திங்களின் ஒளி குறையத் தொடங்கியது. முரசுகள் முழங்கின. வலம்புரிச் சங்குகள் ஒலித்தன. எஞ்சி இருந்த இரவுப் பொழுது குறைந்து காலைப் பொழுது தோன்றும் நேரத்தில், காவலுள்ள பாசறையில் எழும் ஒலிகளைக் கேட்பாயாக. பலவகையான பூங்கொத்துக்களாலான மாலையை அணிந்த மார்பையுடையவனே, துயிலெழுவாயாக என்று தெளிந்த கண்ணையுடைய பெரிய தடாரிப் பறையை ஒலிக்குமாறு அறைந்து கிள்ளிவளவனின் அரண்மனையின் நெடிய முற்றத்தில் நின்றேன். நான் வந்ததை விரும்பி, ’இவன் என்னை நினைத்து வந்தவன்’ என்று கூறி, நெய்யில் பொரித்ததும் தாளிப்பும் உடையதுமான பெரிய சூட்டிறைச்சித் துண்டுகளையும், மணி பதித்த பாத்திரத்தில் மணம் கமழும் கள்ளின் தெளிவையும் அளித்தான். பாம்பின் தோல் போன்ற மென்மையானதும் சிறந்த பூ வேலைப்பாடு அமைந்ததுமான உடையைக் கொடுத்தான். அவன் மழை போல வாரி வழங்கி என் வறுமைத் துன்பம் நீங்குமாறு அரிய அணிகலன்களை அளித்தான். கிள்ளிவளவனுடைய நாட்டில், வயல்களில் செந்தாமரை மலர்கள் பூத்திருக்கும்; ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் ஆகிய ஆறு தொழில்களைச் செய்யும் அந்தணர்கள் அறத்தை விரும்பி வளர்க்கும் தீ விளங்கும். அவன் குறிதவறாத வாட்படை யோடு சென்று வெற்றி பெற்ற தீவுகளிலிருந்து பெற்ற பொன்னாலான அணிகலன்களை உடையவன். வெற்றி தரும் வேலைக் கையில் ஏந்தி, நன்கு செய்யப்பட்ட கழல்களை காலில் அணிந்து, அரிய போர் செய்யும் ஆற்றல் உடையவனின் குளிர்ந்த நிழலில் இருப்பதால், மோதும் அலைகளையுடைய பெரிய கடல் வறட்சியுறும் முடிவுக் காலமே வந்தாலும், வெப்பத்தைத் தரும் கதிரவன் தெற்கே தோன்றினாலும், ’என்ன செய்வது?’ என்று நாங்கள் அஞ்ச மாட்டோம். 

396. பாடல்சால் வளன்!

396. பாடல்சால் வளன்!

பாடியவர்: மாங்குடி கிழார். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 24-இல் காண்க.
பாடப்பட்டோன்: வாட்டாற்று எழினியாதன். வாட்டாறு என்ற பெயருடைய ஊர் ஒன்று சோழ நாட்டில் உள்ள பட்டுக்கோட்டை அருகே இருந்ததாகவும், அதே பெயருடைய மற்றொரு ஊர் சேர நாட்டில் (தற்போதுள்ள கேரள மாநிலத்தில்) இருந்ததாகவும், வாட்டாற்று எழினியாதன் என்பவன் சேரநாட்டில் இருந்த வாட்டாற்றைச் சார்ந்தவன் என்றும் ஒளவை சு. துரைசாமிப்பிள்ளை தம் நூலில் கூறுகிறார். எழினியாதன், எழனி என்பவனின் மகன். சங்க காலத்தில் எழினி என்ற பெயருடைய மன்னர்கள் பலர் இருந்திருக்கின்றனர். அவர்களுள், எழினி என்ற ஒருவன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியனோடு போரிட்டுத் தோற்றவன் என்றும் வாட்டாற்று எழினியாதன் என்று அழைக்கப் படுபவன் அந்த எழினி என்பவனின் மகன் என்பதும் ஒளவை சு. துரைசாமிப்பிள்ளை அவர்களின் கருத்து.
பாடலின் பின்னணி: ’வாட்டாற்று எழினியாதனின் நாடு மிகுந்த வளமுடையது. அவன் ஊக்கம் இல்லாதவர்க்கு ஊக்கம் அளிப்பவன்; உறவினர் இல்லாதவர்க்கு உறவினன் போன்றவன். அவன் எனக்கு மிகுந்த அளவில் ஊனும், உணவும், கள்ளும், பொருளும் அளித்தான். அவன் புகழ் வாழ்வதாக.’ என்று ஒருபாணன் வாட்டாற்று எழினியாதனைப் புகழ்வதாக எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார் இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார்.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

கீழ்நீரால் மீன்வழங்குந்து
மீநீரால் கண்ணன்ன மலர்பூக் குந்து
கழிசுற்றிய விளைகழனி
அரிப்பறையாற் புள்ளோப்புந்து
நெடுநீர்தொகூஉம் மணல்தண்கால்   5

மென்பறையாற் புள்இரியுந்து
நனைக்கள்ளின் மனைக்கோசர்
தீந்தேறல் நறவுமகிழ்ந்து
தீங்குரவைக் கொளைத்தாங்குந்து
உள்ளிலோர்க்கு வலியாகுவன்            10

கேளிலோர்க்குக் கேளாகுவன்
கழுமிய வென்வேல் வேளே
வளநீர் வாட்டாற்று எழினி யாதன்
கிணையேம் பெரும
கொழுந்தடிய சூடு என்கோ?               15

வளநனையின் மட்டுஎன்கோ?
குறுமுயலின் நிணம்பெய்தந்த
நறுநெய்ய சோறுஎன்கோ?
திறந்து மறந்து கூட்டுமுதல்
முகந்துகொள்ளும் உணவுஎன்கோ?    20
அன்னவை பலபல . . .                       
. . . . வருந்திய
இரும்பேர் ஒக்கல் அருந்திஎஞ்சிய
அளித்துவப்ப ஈத்தோன் எந்தை
எம்மோர் ஆக்கக் கங்குண்டே;            25

மாரிவானத்து மீன்நாப்பண்
விரிகதிர வெண்திங்களின்
விளங்கித் தோன்றுகவவன் கலங்கா நல்லிசை!
யாமும் பிறரும் வாழ்த்த நாளும்
நிரைசால் நன்கலன் நல்கி                            30

உரைசெலச் சுரக்கஅவன் பாடல்சால் வளனே!

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. கீழ்நீர் = நீர்க்கீழ் = நீருக்குள்ளே; வழங்கும் = இயங்கும் (திரியும்). 2. மீ = மேல்; கழி = நீர் கழியும் இடம். 3. கழனி = வயல். 4. அரி = மென்மை; ஓப்புதல் = ஓட்டுதல். 5. தொகூஉம் = குவியும்; கால் = காற்று. 6. பறை = இறகு; இரியல் = விட்டுப் போதல். 7. நனை = பூ. 8. நறவு = கள். 9. குரவை = ஒருவகைக் கூத்து; கொளை = இசைப்பாட்டு; 10. உள் = மனவெழுச்சி (ஊக்கம்). 11. கேள் = உறவு. 12. கழுமிய = கலந்த, செறிந்த. 16. நனை = பூ. 25. கங்கு= எல்லை. 26. மாரி = மேகம்; மீன் = விண்மீன்; நாப்பண் = நடுவே. 28. கலங்குதல் = தெளிவில்லாமல் இருந்தல். 31. உரை = புகழ்; சால் = நிரம்பிய.

கொண்டு கூட்டு: வழங்கும், பூக்கும், ஒப்பும், இரியும், தாங்கும் வாட்டாற்று எழினியாதனாகிய வேள்வலியாகுவன், கேளாகுவன், அவன் கிணையேம், பெரும, சூடென்கோ, மட்டென்கோ, சோறென்கோ, உணவென்கோ, அன்னவை பலபல வருந்திய ஒக்கல் ஆர்ந்து எஞ்சிய, அழித்து உவப்ப ஈத்தான் எந்தை; கங்கு இல்லை; நல்லிசை விளங்கித் தோன்றுக; வளன்சிறக்க எனக் கூட்டுக.

உரை: நீரில் மீன்கள் உலாவித் திரியும்; நீரின் மேல் மகளிரின் கண்போன்ற பூக்கள் மலர்ந்திருக்கும்; கழிகளால் சூழப்பட்ட வயல்களில்  உள்ள பறவைகள் மெல்லிய பறையின் ஓசையால் ஓட்டப்படும்;  நீர் மிக்க கடலலைகள் மணலை அள்ளித் தூவும் குளிர்ந்த காற்றால் மெல்லிய இறகுகளையுடைய புள்ளினங்கள் அங்கிருந்து பறந்து செல்லும்; மலர்களிடத்திலிருந்து பெற்ற கள் நிறைந்த மனைகளையுடைய கோசர் என்பவர்கள் இனிய கள்ளின் தெளிவை உண்டு மகிழ்ந்து இனிய குரவை ஆடும் இடத்தில் பாடல்கள் பாடப்படும்; நீர்வளம் மிகுந்த வாட்டாறு என்னும் ஊரின் தலைவனாகிய எழினியாதன் ஊக்கம் இல்லாதவர்க்கு ஊக்கம் அளிப்பவன்; உறவினர் இல்லாதார்க்கு உற்ற உரவினன் ஆவன். அவன் பிறபடையோடு கலந்த வெல்லும் வேற்படையையுடைய வேளிர் தலைவன்.  நாங்கள் அவனுடைய பொருநர். அவன் எமக்கு அளித்த கொழுமை நிறைந்த சூட்டிறைச்சியைச் சொல்வேனா; வளமான மலரினின்று இறக்கிய மதுவைச் சொல்வேனா; குறுமுயலின் தசையோடு கலந்த மணம் கமழும் நெய்ச் சோற்றைச் சொல்வேனா: திறந்து மூட மறந்த நெற் கூட்டிலிருந்து நாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட உணவுப் பொருள்களைச் சொல்வேனா; அவை போன்றவை பலபலவாம்; என்னுடைய பெரிய சுற்றத்தார் உண்டதுபோக உணவு எஞ்சுமாறு, அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் வகையில் உணவுப் பொருள்களை அளித்தான். எம்மைப் போன்றவர் அவனிடம் பெற்ற செல்வத்துக்கு அளவே இல்லை. மேகங்கள் தவழும் வானில் விண்மீன்களின் இடையே திகழும் திங்களைப் போல் அவனுடைய நல்ல புகழ் நிலைபெற்றிருக்குமாக. நாள்தோறும் நாங்களும் எம்மைப் போன்றவர்களும் வாழ்த்திப் பாராட்டுமாறு களிற்று நிரைகளையும் நல்ல அணிகலன்களையும் வழங்கி அவன் புகழ் சிறப்பதாக.  புலவர் பாடும் புகழுடைய அவன் பெருஞ்செல்வம் மேலும் பெருகுவதாக.   

395. அவிழ் நெல்லின் அரியல்!

395. அவிழ் நெல்லின் அரியல்!

பாடியவர்: மதுரை நக்கீரர். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 56-இல் காண்க.
பாடப்பட்டோன்: சோழநாட்டுப் பிடவூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன். சோழநாட்டில் உறையூருக்குக் கிழக்கே இருந்த பிடவூர் என்னும் ஊருக்குத் தலைவனாக இருந்தவன் பிடவூர் கிழான். பிடவூர் கிழானின் மகன் பெருஞ்சாத்தன். இவனைப் பாடியவர் மதுரை நக்கீரர். இவன் புலவர்களைப் பேணுவதில் சிறந்து விளங்கினான்.
பாடலின் பின்னணி: ஒருகால், மதுரை நக்கீரர் சோழநாட்டுப் பிடவூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தனைக் காணச் சென்றார். அவன் அவரை அன்போடு வரவேற்று உணவும் உடையும் செல்வமும் அளித்தான். பெருஞ்சாத்தன் தன் மனைவியை அழைத்து ‘இவரை என்போல் போற்றுக’ என்று கூறினான். அவன் செயலால் நக்கீரர் பெருவியப்பும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார். அவன் அன்பையும், கொடைத்தன்மையையும் ஒரு பாணன் கூற்றாக வைத்து இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார். இப்பாடலில் சில அடிகள் சிதைந்துள்ளன.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

மென்புலத்து வயல்உழவர்
வன்புலத்துப் பகடுவிட்டுக்
குறுமுயலின் குழைச்சூட்டொடு
நெடுவாளைப் பல்உவியல்
பழஞ்சோற்றுப் புகவருந்திப்                         5

புதல்தளவின் பூச்சூடி
அரிப்பறையால் புள்ஓப்பி
அவிழ்நெல்லின் அரியலாருந்து
மனைக்கோழிப் பைம்பயிரின்னே
கானக்கோழிக் கவர்குரலொடு                     10

நீர்க்கோழிக் கூப்பெயர்க்குந்து
வேயன்ன மென்தோளால்
மயிலன்ன மென்சாயலார்
கிளி கடியின்னே
அகல்அள்ளற் புள்இரீஇயுந்து                       15

ஆங்கப்,  பலநல்ல புலன்அணியும்
சீர்சான்ற விழுச்சிறப்பின்
சிறுகண் யானைப் பெறலருந் தித்தன்
செல்லா நல்லிசை உறந்தைக் குணாது
நெடுங்கை வேண்மான் அருங்கடிப் பிடவூர்  20

அறப்பெயர்ச் சாத்தன் கிணையேம் பெருமவென
முன்னாள் நண்பகல் சுரன்உழந்து வருந்திக்
கதிர்நனி சென்ற கனையிருள் மாலைத்
தன்கடைத் தோன்றி என் உறவு இசைத்தலின்
தீங்குரல் . . கின் அரிக்குரல் தடாரியோடு             25

ஆங்குநின்ற எற்கண்டு
சிறிது நில்லான் பெரிதுங் கூறான்
அருங்கலம் வரவே அருளினன் வேண்டி
ஐயென உரைத்தன்றி நல்கித் தன்மனைப்
பொன்போல் மடந்தையைக் காட்டி இவனை         30

என்போல் போற்றுஎன் றோனே அதற்கொண்டு
அவன்மறவ லேனே பிறர்உள்ள லேனே
அகன்ஞாலம் பெரிது வெம்பினும்
மிகவானுள் எரிதோன்றினும்
குளமீனோடும் தாள்புகையினும்                            35

பெருஞ்செய் நெல்லின் கொக்குஉகிர் நிமிரல்
பசுங்கண் கருனைச் சூட்டொடு மாந்தி
விளைவு ஒன்றோ வெள்ளம்கொள்கஎன
உள்ளதும் இல்லதும் அறியாது
ஆங்குஅமைந் தன்றால் வாழ்கவன் தாளே.   40

அருஞ்சொற்பொருள்: மென்புலம் = மருத நிலம். 2. வன்புலம் = முல்லை நிலம்; பகடு = எருது. 4. உவியல் = அவியல். 5. புகவு = உணவு. 6. புதல் = புதர்; தளவு = செம்முல்லை. 7. ஓப்பி = ஓட்டி. 8. அரியல் = கள்; ஆருந்து = உண்ணும். 9. பயிரின் = அழைப்பின். 12. வேய் = மூங்கில். 14. கடிதல் = ஓட்டுதல். 15. அள்ளல் = சேறு; இரீஇயந்து = கெட்டு ஓடும். 16. புலன் = இடங்கள். 17. சீர்சான்ற = தலைமையமைந்த. 18. தித்தன் = ஒரு சோழன். 19. செல்லா நல்லிசை = கெடாத நல்ல புகழ்; உறந்தை = உறையூர்; குணாது = கிழக்கே. 20. வேண்மான் – ஒருவன் பெயர்; கடி = காவல். 21. அறப்பெயர் = அறத்தால் உண்டாகிய புகழ். 22. சுரன் = சுரம் = காடு; உழலல் = அசைதல். 23. நனி = மிக; கனை = திரட்சி. 24. கடை = புறவாயில்.  26. எற்கண்டு = என்+கண்டு = என்னைக் கண்டு. 29. ஐ = மென்மை. 30. மடந்தை = பெண் (மனைவி). 33. வெம்புதல் = காய்தல். 35. குளமீன் = குள வடிவில் உள்ள ஒருவிண்மீன்; தாள் = தாள் மீன் ( ஒரு விண்மீன்). 36. உகிர் = நகம்; நிமிரல் = சோறு. 37. கருனை = பொரியல்; சூடு = சூட்டு இறைச்சி; மாந்தி = உண்டு. 40. தாள் = முயற்சி.

கொண்டு கூட்டு: அரியலாகும், கூப்பெயர்க்கும், புள்ளிரியும் புலனணியும் பிடவூர் சாத்தன் கிணையேம் பெரும, வருந்தி, தோன்றி, இசைத்தலின் எற்கண்டு நில்லானாய், கூறானாய், அருளுவானாய், வேண்டி, உரைத்ததன்றி, நல்கி, காட்டி, போற்றென்றான்; அதற்கொண்டு, மறவலேன்; உள்ளலேன்; தோன்றினும், புகையினும், மாந்தி, கொள்கென அறியாது, அவன்தாள் அமைந்தன்று; வாழ்க எனக் கூட்டுக.

உரை: மென்புலமாகிய மருத நிலத்தில் உள்ள உழவர்கள் தங்கள் எருதுகளை முல்லை நிலத்தில் மேயவிடுவர். அவர்கள் சிறிய முயலின் குழைந்த சூட்டிறைச்சியுடன் நெடிய வாளை மீனைக்கொண்டு செய்த பலவகையான அவியலைப் பழஞ்சோற்றுடன் சேர்த்து உண்ணுவர்; புதர்களிலே மலர்ந்த செம்முல்லைப் பூவைத் தலையில் சூடிக்கொள்வர்; மெல்லிய ஓசையுடைய தடாரிப் பறையை அடித்துக் கதிர்களை தின்னவந்த பறவைகளை ஓட்டுவர்; நெற்சோற்றிலிருந்து வடிக்கப்பட்ட கள்ளை அருந்துவர். அத்தகைய உழவர்கள் வாழும் இல்லங்களிலுள்ள கோழிகள் பசுமையான குரலில் கூவ, காட்டுக்கோழி தன் குரலை எழுப்ப, நீர்க்கோழிகளும் தங்கள் குரலை எழுப்பும். மூங்கில் போன்ற தோளையும் மயில் போன்ற மெல்லிய சாயலையுமுடைய மகளிர் வயல்களிலுள்ள கிளிகளை ஓட்டுவதால், அகன்ற சேறுள்ள இடத்தில் இருக்கும் பறவைகள் அங்கிருந்து பறந்து செல்லும்.  அங்கே, பல நல்ல விளைநிலங்கள் சூழ்ந்திருக்கும். நாங்கள், தலைமையமைந்த செல்வச் சிறப்பும், சிறிய கண்களையுடைய யானைகளும், பெறுதற்கரிய கெடாத நல்ல புகழுமுடைய தித்தன் என்பவனின் உறையூருக்குக் கிழக்கே, பெரிய கையையுடைய வேண்மான் என்பவனுக்குரிய, அரிய காவல் பொருந்திய பிடவூரிலுள்ள, அறச்செயல்களால் புகழ்பெற்ற சாத்தனின் கிணைப்பொருநர்.   

பெரும! முந்திய நாள் நண்பகலில் காட்டு வழிகளில் நடந்து வருந்தி, ஞாயிற்றின் கதிர்கள் மறைந்த இருள் சூழ்ந்த மாலைப் பொழுதில் அவன் முற்றத்தில் நான் வந்ததை அறிவிப்பதற்காக இனிய குரலுடன்…. தடாரிப் பறையுடன் நின்ற என்னைக் கண்டு, சிறிதும் காலம் தாழ்த்தாமல், அதிகமாக எதுவும் பேசாமல், அரிய அணிகலன்களைப் பிடவூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன் வருவித்தான். அவற்றிலுள்ள பொருள்களை அன்போடு, இனிய சொற்களைப் பேசி அவன் எனக்கு அருளினான். என்னை அவனுடைய இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, பொன்போன்ற அவன் மனைவிக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தி, ‘இவனை என்னைப் போல் பேணுக.’ என்றான். அதனால், அவனை மறவேன்; அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் நினையேன். இப்பெரிய உலகம் மழையின்றி மிகுந்த வெப்பத்தால் வாடினாலும், வானத்தில் எரிமீன்கள் தோன்றினாலும், குளமீனும் தாள்மீனும் புகைந்து தோன்றினாலும், பெரிய வயல்களில் விளைந்த, கொக்கின் நகம் போன்ற சோற்றையும், வளமான பொரியலையும், சூட்டிறைச்சியையும் உண்டு, விளைச்சல் வெள்ளம் போல் பெருகி, ’உள்ளது எது? இல்லாதது எது?’ என்று அறிய முடியாதவாறு அவனுடைய முயற்சி அமைந்துள்ளது. அது வாழ்க.

394. என்றும் செல்லேன்!

394. என்றும் செல்லேன்!

பாடியவர்: கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 54-இல் காண்க.
பாடப்பட்டோன்: சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன் (394). இவன் சேரநாட்டின் ஒருபகுதியாகிய குட்டநாட்டு அரசர் குடியில் தோன்றியவன். இவன் சோழ அரசன் ஒருவனுக்குப் படைத்தலைவனாக இருந்ததால் சோழிய ஏனாதி என்ற பட்டம் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. இவனைப் பாடியவர் கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார்.

 பாடலின் பின்னணி: ’நான் காலைவேளையில் என் தடாரிப்பறையை அறைந்து, சோழன் ஏனாதி திருக்குட்டுவனின் தந்தையின் புகழை வஞ்சித்துறைப் பாடலாகப் பாடினேன். என் பாட்டைக் கேட்டு மகிழ்ச்சி அடைந்த திருக்குட்டுவன், பெரிய யானை ஒன்றை எனக்குப் பரிசாக அளித்தான். அந்த யானையைக் கண்டு அஞ்சி, நான் அதை திருக்குட்டுவனிடம் திருப்பி அனுப்பிவிட்டேன். தான் அளித்த யானை என் தகுதிக்குத் ஏற்ற பரிசில் இல்லை என்று நினைத்து முன்னர் அளித்த யானையைவிடப் பெரிய யானையைப் பரிசாக அனுப்பினான். இனிமேல், நான் எவ்வளவு வறுமையால் வாடினாலும் திருக்குட்டுவனிடம் பரிசு பெறச் செல்ல மாட்டேன். புலவர்களே, நீங்களும் அவனிடம் பரிசு பெறும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டுவிடுங்கள்.’ என்று ஒருபாணன் கூறுவதாக, வஞ்சப் புகழ்ச்சியாகப் புலவர் கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார் இப்பாடலில் திருக்குட்டுவனைப் புகழ்கிறார்.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

சிலையுலாய் நிமிர்ந்த சாந்துபடு மார்பின்
ஒலிகதிர்க் கழனி வெண்குடைக் கிழவோன்
வலிதுஞ்சு தடக்கை வாய்வாள் குட்டுவன்
வள்ளிய னாதல் வையகம் புகழினும்
உள்ளல் ஓம்புமின் உயர்மொழிப் புலவீர்!              5

யானும், இருள்நிலாக் கழிந்த பகல்செய் வைகறை
ஒருகண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றிப்
பாடுஇமிழ் முரசின் இயல்தேர்த் தந்தை
வாடா வஞ்சி பாடினென்; ஆக
அகமலி உவகையொடு அணுகல் வேண்டிக்  10

கொன்றுசினந் தணியாப் புலவுநாறு மருப்பின்
வெஞ்சின வேழம் நல்கினன்; அஞ்சி
யான்அது பெயர்த்தனென் ஆகத் தான்அது
சிறிதென உணர்ந்தமை நாணிப் பிறிதும்ஓர்
பெருங்களிறு நல்கி யோனே; அதற்கொண்டு         15

இரும்பேர் ஒக்கல் பெரும்புலம்பு உறினும்
துன்னரும் பரிசில் தரும்என
என்றும்செல் லேனவன் குன்றுகெழு நாட்டே!

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. சிலை = வில்; உலாய் = வளைத்து, இயங்கி; சாந்து = சந்தனம். 2. வெண்குடை = சோழிய ஏனாதியின் ஊர். 3. தடக்கை = பெரிய கை; வாய்வாள் = குறி தவறாத வாள். 5. ஒம்புதல் = விலக்கல் (கைவிடுதல்). 6. வைகறை = விடியற்காலம். 7. தெளிர்ப்ப = ஒலிக்க; ஒற்றி = அறைந்து. 8. பாடு = ஓசை; இமிழல் = ஒலித்தல். 9. வாடா வஞ்சி = வஞ்சித் துறைப் பாடல். 11. மருப்பு = கொம்பு.  16. ஒக்கல் = சுற்றம்; புலம்பு = தனிமை, வருத்தம்.

கொண்டு கூட்டு: கிழவனான குட்டுவன், வள்ளியானாதல், புகழினும், புலவீர், உள்ளல் ஓம்புமின்; யானும், ஒற்றி, பாடினேனாக; வேண்டி நல்கினன்; அஞ்சி, பெயர்த்தனெனாக, நாணி பெருங்களிறு நல்கினன்; அதற்கொண்டு, புலம்புறினும், தருமென, நாட்டுக்குச் செல்லேன் எனக் கூட்டுக.

உரை: சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன் விற்பயிற்சியால் உயர்ந்து, அகன்று சந்தனம் பூசப்பட்ட மார்பினையுடையவன். அவன் தழைத்த கதிர்களுடன் கூடிய வயல்களையுடைய வெண்குடை என்னும் ஊருக்கு உரியவன்.  அவன் வலிமை மிக்க பெரிய கைகளையும், குறிதவறாத வாளையும் உடையவன். அவன் வள்ளன்மையை உலகம் புகழ்ந்தாலும், உயர்ந்த மொழியறிவும் புலமையும் உடைய புலவர்களே, அவனிடம் சென்று பரிசு பெறலாம் என்ற எண்ணத்தை விட்டுவிடுங்கள். நான் இருளும் நிலவும் அகன்று பகற்பொழுது வருவதற்காக வந்த விடியற் காலைப் பொழுதில் என்னுடைய ஒருகண் தடாரிப் பறையை ஒலிக்குமாறு அறைந்து, ஒலிமுழக்கம் செய்யும் முரசையும் நன்கு செய்யப்பட்ட தேரையுமுடைய அவன் தந்தையின் புகழை வஞ்சித்துறைப் பாடலாகப் பாடினேன்.  உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு, நான் அவனைவிட்டுப் பிரியாமல் இருக்கவேண்டும் என்று விரும்பி, பகைவரைக் கொன்ற பின்பும் சினம் தணியாத, புலால் நாறும் கொம்பினையுடைய யானை ஒன்றை எனக்குத் திருக்குட்டுவன் அளித்தான்.  நான் அந்த யானையைக் கண்டு அஞ்சி, அதைத் திருப்பி அவனிடம் அனுப்பிவிட்டேன்.  அவன் என் தகுதி அறியாமல் சிறிய யானையை எனக்குப் பரிசாக அளித்ததால் நான் அதைத் திருப்பி அனுப்பினேன் என்று எண்ணித் தன் அறியாமையைக் கருதி நாணினான். பின்னர், அதைவிடப் பெரிய யானை ஒன்றைப் பரிசாக அளித்தான். ஆகவே, என் பெரிய சுற்றம் வறுமையால் வாடினாலும் திருக்குட்டுவனுடைய குன்றுகள் பொருந்திய நாட்டுக்குப் பரிசிலை விரும்பி நான் இனி எப்போதும் செல்ல மாட்டேன்.      

393. பழங்கண் வாழ்க்கை!

393. பழங்கண் வாழ்க்கை!

பாடியவர்: நல்லிறையனார் (393). குறுந்தொகையில் ‘கொங்குதேர் வாழ்க்கை’ என்று தொடங்கும் பாடலைப் பாடிய இறையனார் என்பவரிடமிருந்து இவரை வேறுபடுத்துவதற்காக, இவர் நல்லிறையனார் என்று அழைக்கப்பட்டதாக ஓளவை சு. துரைசாமிப்பிள்ளை தம் நூலில் கூறுகிறார். இவர் பாடியதாக சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படும் ஒரே பாடல், புறநானூற்றில் உள்ல 393- ஆம் பாடல் ஒன்றுதான். 
பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன். இவனைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 34-இல் காண்க.
பாடலின் பின்னணி: ’அரசே, நாங்கள் பல நாட்களாக வறுமையால் வாடுகிறோம். எங்களை ஆதரிக்கும் வள்ளன்மை உடையவரைத் தேடினோம். உலகத்து வளமெல்லாம் ஓரிடத்து இருந்தாற் போல நீ உள்ளாய் என்று அறிந்து, உன்னுடைய நல்ல புகழை நினைத்து, உன்னிடம் வந்தோம். உண்ண உணவும், உடுக்க நல்ல உடையும், செல்வமும் கொடுத்து அருள்வாயாக. பெருமைக்குரிய உன் திருவடிகளை நாங்கள் பலமுறை பாடுவோம்.’ என்று ஒருபாணன் கூறுவதாக இப்பாடலைப் புலவர் நல்லிறையனார் இயற்றியுள்ளார்.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

பதிமுதற் பழகாப் பழங்கண் வாழ்க்கைக்
குறுநெடுந் துணையொடு கூர்மை வீதலின்
குடிமுறை பாடி ஒய்யென வருந்தி
அடல்நசை மறந்தஎம் குழிசி மலர்க்கும்
கடனறி யாளர் பிறநாட்டு இன்மையின்                 5

வள்ளன் மையின்எம் வரைவோர் யாரென
உள்ளிய உள்ளமொடு உலைநசை துணையா
உலகம் எல்லாம் ஒருபாற் பட்டென
மலர்தார் அண்ணல்நின் நல்லிசை உள்ளி
ஈர்ங்கை மறந்தஎன் இரும்பேர் ஒக்கல்                   10

கூர்ந்தஎவ் வம்விடக் கொழுநிணம் கிழிப்பக்
கோடைப் பருத்தி வீடுநிறை பெய்த
மூடைப் பண்டம் இடைநிறைந் தன்ன
வெண்நிண மூரி அருள,  நாளுற
ஈன்ற அரவின் நாவுருக் கடுக்கும்என்            15

தொன்றுபடு சிதாஅர் துவர நீக்கிப்
போதுவிரி பகன்றைப் புதுமலர் அன்ன
அகன்றுமடி கலிங்கம் உடீஇச் செல்வமும்
கேடின்று நல்குமதி பெரும! மாசில்
மதிபுரை மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி                   20

ஆடுமகள் அல்குல் ஒப்ப வாடிக்
கோடை யாயினும் கோடா ஒழுக்கத்துக்
காவிரி புரக்கும் நன்னாட்டுப் பொருந!
வாய்வாள் வளவன் வாழ்கெனப்
பீடுகெழு நோன்தாள் பாடுகம் பலவே.                   25

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. பதிதல் = ஊன்றல் (இங்கு தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது); பழங்கண் = துன்பம். 2. துணை = துணைவி (மனைவி); கூர்மை – இங்கு அறிவுக் கூர்மையைக் குறிக்கிறது; வீதல் = கெடுதல். 3. ஒய்யென = விரைவாக. 4. அடல் = கொல்லுதல்; அடுதல் = சமைத்தல்; நசை = விருப்பம்; குழிசி = பானை; மலர்க்கும் = நிமிரச் செய்யும். 6. வரைதல் = தனக்குரியதாக்குதல் (ஆதரவு அளித்தல்). 7. உலைதல் = வருந்துதல்.10. ஈர்ங்கை = ஈரக்கை. 11. எவ்வம் = துன்பம். 14. மூரி = ஊன் துண்டு. 15. கடுக்கும் = ஒக்கும். 16. சிதாஅர் = கந்தை; துவர = முழுதும். 17. போது = மலரும் பருவத்தரும்பு; பகன்றை = ஒரு செடி. 18. கலிங்கம் = உடை; உடீஇ = உடுப்பித்து. 20. புரை = போன்ற; தெளிர்ப்ப = ஒலிக்க; தெளிர்ப்ப ஒற்றி = ஒலிக்குமாறு அறைந்து.21. ஒல்கல் = தளர்தல். 23. பொருநன் = அரசன். 24. வாய்வாள் = குறிதவறாத வாள்; வளவன் = கிள்ளிவளவன். 25. பீடு = பெருமை;

கொண்டு கூட்டு: வீதலின் வருந்தி, உள்ளமொடு, நசைதுணையாக, ஒருபாற்பட்டென, உள்ளி, மறந்த என் ஒக்கல், கிழித்து, அருளி, நீக்கி, உடீஇ, நல்குமதி, பெரும, தெளிர்ப்ப ஒற்றி, பொருந, வாழ்கெனப் பாடுகம் எனக் கூட்டுக. 

உரை: தொடக்கம் முதலே பழகி அறியாத துன்பமான வாழ்க்கையில், என்னுடைய இளைய நெடிய மனைவி வருந்தினாள்; என் அறிவுக் கூர்மையும் கெட்டது. குடிகள் தோறும் முறையே சென்று பாடி, ஈவோரில்லாதலால் மிகவும் வருந்தி, சோறாக்கும் விருப்பத்தை மறந்த எம்முடைய பானையை நிமிர்த்து மீண்டும் சமைக்கச் செய்யும் வள்ளன்மை உடையவர்கள் பிற நாடுகளில் இல்லாததால், வறுமைத் துன்பம் நீங்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் துணையாக, வள்ளன்மையோடு எம்மை ஆதரிப்பவர் யார் என்று நாங்கள் எண்ணிப் பார்த்தோம். உலகத்து வளமெல்லாம் ஓரிடத்து இருந்தாற்போல, மலர்மாலை அணிந்த தலைவனாகிய நீ உள்ளாய் என்று அறிந்து, உன்னுடைய நல்ல புகழை நினைத்து, உண்ணுவதால் கை ஈரமாவதை மறந்த (உண்ணுவதை மறந்த) என் பெரிய சுற்றத்தின் வறுமைத் துன்பம் நீங்குமாறு நாங்கள் உன்னிடம் வந்தோம்.  கோடையில் பருத்தியிலிருந்து பஞ்சை எடுத்து மூட்டை மூட்டையாக வீடு நிறைய வைத்தது போல், மிகுதியாக இருக்கும், வெண்ணிறமான, கொழுமை நிறைந்த ஊனைத் துண்டாக்கி, வழங்கி எங்களை உண்ணச் செயது, ஈனுதற்குரிய நாள் வந்தவுடன் முட்டை ஈன்ற பாம்பின் பிளந்த நாவைப் போல் இருந்த என்னுடைய பழைய, கிழிந்த உடையை முற்றிலும் நீக்கி, அரும்பு விரிந்து மலர்ந்த புதிய பகன்றை மலரைப் போல், அகன்ற மடிப்புகளையுடைய உடையை உடுத்தச் செய்து செல்வமும் நிரம்பக் கொடுப்பாயாக, பெரும! ஆடும் பெண் ஆடிய பிறகு தளர்ந்து ஒடுங்குவதுபோல் எல்லாப் பொருளும் வாடி வதங்கும் கோடைக் காலத்திலும் தவறாது நீர் ஒழுகி வளம் பெருக்கும் காவிரி ஓடும் நல்ல நாட்டுக்கு அரசே! மாசற்ற முழுமதி போன்ற தடாரிப் பறையை ஒலிக்குமாறு அறைந்து, ’குறி தவறாத வாளையுடைய கிள்ளிவளவன் வாழ்க என்று உன்னுடைய பெருமைக்குரிய வலிய திருவடிகளைப் பலமுறை பாடுவோம்.’   

392. அமிழ்தம் அன்ன கரும்பு!

392. அமிழ்தம் அன்ன கரும்பு!

பாடியவர்: ஔவையார். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 87-இல் காண்க.
பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி மகன் பொகுட்டெழினி. இவனைப் பற்றிய செய்திகளைப் பாடல் 96-இல் காண்க.
பாடலின் பின்னணி: அதியமான் பொகுட்டெழினியின் வெற்றிகளையும், விருந்தோம்பலையும், கொடைத்தன்மையையும், அவன் முன்னோருள் ஒருவன் கரும்பைத் தன் நாட்டிற்குக் கொண்டு வந்ததையும் ஒரு பாணன் கூற்றாக வைத்து இப்பாடலை ஒளவையார் இயற்றியுள்ளார்.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

மதிஏர் வெண்குடை அதியர் கோமான்
கொடும்பூண் எழினி நெடுங்கடை நின்றியான்
பசலை நிலவின் பனிபடு விடியல்
பொருகளிற்று அடிவழி யன்ன என்கை
ஒருகண் மாக்கிணை ஒற்றுபு கொடாஅ                  5

உருகெழு மன்னர் ஆர்எயில் கடந்து
நிணம்படு குருதிப் பெரும்பாட்டு ஈரத்து
அணங்குடை மரபின் இருங்களந் தோறும்
வெள்வாய்க் கழுதைப் புல்இனம் பூட்டி
வெள்ளை வரகும் கொள்ளும் வித்தும்           10

வைகல் உழவ, வாழிய பெரிதுஎனச்
சென்றுயான் நின்றனெ னாக; அன்றே
ஊருண் கேணிப் பகட்டுஇலைப் பாசி
வேர்புரை சிதாஅர் நீக்கி, நேர்கரை
நுண்ணூற் கலிங்கம் உடீஇ உண்ம்எனத்                15

தேட்கடுப்பு அன்ன நாட்படு தேறல்
கோண்மீன் அன்ன பொலங்கலத்து அளைஇ,
ஊண்முறை ஈத்தல் அன்றியும் கோண்முறை
விருந்திறை நல்கி யோனே; அந்தரத்து
அரும்பெறல் அமிழ்தம் அன்ன                     20

கரும்புஇவண் தந்தோன் பெரும்பிறங் கடையே.

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. ஏர் = ஒப்பு. 2. கொடு = வளைவு; பூண் = அணி; கொடும்பூண் = வளைந்த அணிகலம். 3. பசலை நிலவு = ஒளி மழுங்கிய நிலவு. 5. ஒற்றுபு = ஒற்றி; கொடாஅ = (திறை) கொடுக்காத. 6. உரு = அச்சம்; ஆர் = அரிய; எயில் = மதில்; கடந்து = அழித்து. 7. பாடு = கேடு. 8. அணங்கு = பேய் மகள். 11. வைகல் = நாள் தோறும். 13. பகடு = பெருமை; பகட்டிலை = பெரிய இலை. 14. புரை = உவமையுருபு (ஒத்த); சிதார் = கந்தை. 15. கலிங்கம் = உடை; உடீஇ = உடுப்பித்து.16. தேறல் = கள்ளின் தெளிவு.17. கோள்மீன் = கோள்; அளைஇ = கலந்து. 19. அந்தரம் = அப்பால் உள்ள நாடு; அயல் நாடு, தேவலோகம். 21. பிறங்கடை = வழித்தோன்றல்.

கொண்டு கூட்டு: எழினி நெடுங்கடை நின்று, யான் மாக்கிணை ஒற்றுபு, வாழிய பெரிதெனச் சென்று நின்றனெனாக, அன்றே, கரும்பிவண் தந்தோன் பிறங்கடையாகிய அவன், சிதாஅர் நீக்கி, கலிங்கம் உடீஇ, தேறல் அளைஇ, விருந்திறை நல்கினானெனக் கூட்டுக.

உரை: முழுமதி போன்ற வெண்கொற்றக் குடையையுடைய அதியர் வேந்தனாகிய, வளைந்த அணிகலன் அணிந்த எழினியின் அரண்மனையின் முற்றத்தில் நின்று, நான் பெரிய யானையின் காலடி போன்ற ஒருகண் தடாரிப் பறையை, ஒளி மழுங்கிய நிலவில் பனிபொழியும் விடியற்காலை நேரத்தில் அறைந்தேன். ’திறை கொடாத, அஞ்சத்தக்கப் பகைவேந்தரின் அரிய மதில்களை அழித்துத் தசையும் குருதியும் தோய்ந்ததால் ஈரமடைந்த, துன்பந்தரும் பேய்மகள் உறையும் பெரிய போர்க்களமெல்லாம், வெளுத்த வாயுள்ள கழுதையை ஏரில் பூட்டி உழுது, வெண்ணிற வரகும், கொள்ளும் விதைத்து, இடைவிடாமல் போராகிய உழவைச் செய்யும் வேந்தே, நீ நீடு வாழ்க.’ என்று வாழ்த்தினேன்.   என்னைக் கண்டவுடன், ஊரில் உள்ளவர்கள் நீருண்ணும் கிணற்றில் படர்ந்துள்ள பெரிய இலைகளையுடைய பாசியின் வேர்களைப் போல் கிழிந்திருந்த என் உடையைக் களைந்து, நுண்ணிய நூலாலான உடையை உடுப்பித்து, தேள் கொட்டினால் நெறியேறுவதைப் போல நாள்பட்டு நன்கு புளித்த கள்ளை வானத்தில் மின்னும் கோள்போல் ஒளிறும் பொற்கலங்களில் அளித்தது மட்டுமல்லாமல், முறைப்படி என்னை விருந்தினனாக இருத்தி உண்பித்தான்.   அவன், அயல்நாட்டில் இருந்து பெறுதற்கரிய அமிழ்தம் போன்ற கரும்பை இந்நாட்டிற்குக் கொண்டுவந்தவனுடைய பெரிய வழித்தோன்றல்.