400. உலகு காக்கும் உயர் கொள்கை!

400. உலகு காக்கும் உயர் கொள்கை!

பாடியவர்: கோவூர் கிழார்.

பாடப்பட்டோன்: சோழன் நலங்கிள்ளி.

பாடலின் பின்னணி: ’விடியற்காலைப் பொழுதில் என் தடாரிப் பறையை இசைத்துச் சோழன் நலங்கிள்ளியின் புகழைப் பாடினேன். அவன் அதைக் கேட்டவுடன், என்னை அணுகி, எனக்குப் புத்தாடையும் மதுவும் சிறந்த பொருள்கள் பலவும் அளித்தான். அவனுடைய அரண்மனையிலே நான் பலநாட்கள் இருந்தேன். அவன் பகைவரை அழிப்பவன் மட்டுமல்லாமல் அவனை நாடி வந்தோரின் பசிப்பகையையும் அழிக்க வல்லவன். அவன் போர்க்களங்களில் வெற்றி பெற்றவன்; சிறப்பாகப் பல வேள்வித் தூண்களை நிறுவியவன். அவன் கடல்வழியே அயல்நாடுகளுக்குச் சென்று பொருளீட்டிப் புகழ் பெற்றவன். அவன் நாடு வளமும் வாழ்வதற்கேற்ற இனிமையும் உடைய நாடு.’ என்று பாணன் ஒருவன் சோழன் நலங்கிள்ளியைப் புகழ்வதாக இப்பாடலை கோவூர் கிழார் இயற்றியுள்ளார்.

திணை: பாடாண்.

துறை: இயன் மொழி.

மாகவிசும்பின் வெண்திங்கள்
மூவைந்தான் முறைமுற்றக்
கடல்நடுவண் கண்டன்னஎன்
இயம்இசையா மரபுஏத்திக்
கடைத்தோன்றிய கடைக்கங்குலால்                                         5

பலர்துஞ்சவும் தான்துஞ்சான்
உலகுகாக்கும் உயர்கொள்கைக்
கேட்டோன் எந்தைஎன் தெண்கிணைக் குரலே
கேட்டதற் கொண்டும் வேட்கை தண்டாது
தொன்றுபடு சிதாஅர் மருங்கு நீக்கி                                          10

மிகப்பெருஞ் சிறப்பின் வீறுசால் நன்கலம்
. . . . . . . . . . லவான
கலிங்கம் அளித்திட்டு என்அரை நோக்கி
நாரரி நறவின் நாள்மகிழ் தூங்குந்து
போதறியேன் பதிப்பழகவும்                                                     15

தன்பகை கடிதல் அன்றியும் சேர்ந்தோர்
பசிப்பகை கடிதலும் வல்லன் மாதோ
மறவர் மலிந்ததன் . . . . .
கேள்வி மலிந்த வேள்வித் தூணத்து
இருங்கழி இழிதரும் ஆர்கலி வங்கம்                                         20

தேறுநீர்ப் பரப்பின் யாறுசீத்து உய்த்துத்
துறைதொறும் பிணிக்கும் நல்லூர்
உறைவின் யாணர்  நாடுகிழ வோனே!

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. மாகம் = மேலிடம். 2. முறைமுற்றல் = பிறை வளர்ந்து முழுமதி ஆதல். 3. இயம் = இசைக்கருவி (தடாரிப்பறை). 5. கங்குல் = இரவு. 9. வேட்கை = விருப்பம்; தண்டாது = குறையாது. 10. சிதார் = கந்தை; மருங்கு = விலாப்பக்கம் (இடை). 11. வீறு = ஒளி. 14. நார்அரி = நாரால் வடிகட்டப்பட்ட; நறவு = கள். 15. போது = பொழுது. 16. கடிதல் = அழித்தல், ஓட்டுதல். 20. இரு = கரிய; கழி = உப்பங்கழி; ஆர்கலி = கடல்; வங்கம் = ஓடம். 21. தேறுதல் = தெளிதல்; சீத்து = செம்மை செய்து; உய்த்தல் = செலுத்தல். 22. துறை = நீர்த்துறை; 23. யாணர் = வருவாய் (புது வருவாய்); கிழவோன் = உரியவன்.

கொண்டு கூட்டு: கடைக் கங்குலில், இசையா, ஏத்தி, தோன்றிய, குரல்கேட்டோன்; கேட்டதற்கொண்டும், தண்டாது, நீக்கி, அளித்திட்டு, நோக்கி, அறியேன், வல்லன், கிழான் எனக் கூட்டுக.

உரை: உயர்ந்த ஆகாயத்தில் இருக்கும், பதினைந்து நாட்கள் முறையே முற்றிய முழுமதியைக் கடலின் நடுவே கண்டாற் போன்ற எனது இசைக்கருவியாகிய தடாரிப்பறையை அறைந்து சோழன் நலங்கிள்ளியின் வாயிலில் தோன்றி அவன் புகழை முறையாகப் பாடினேன். இரவின் கடைப் பகுதியாகிய விடியற்காலையில் உலகத்து மக்களெல்லாம் உறங்கிக் கொண்டிருக்க சோழன் நலங்கிள்ளி மட்டும் உலகைக் காக்கும் உயர்ந்த கொள்கை உடையவனாய், உறங்காமல் என் தடாரிப்பறையின் இசையைக் கேட்டான். என் இசையைக் கேட்டதனால், என் மீதுள்ள அன்பு குறையாமல், என் இடுப்பிலிருந்த பழைய கந்தைத் துணியை நீக்கி, புத்தாடை உடுப்பித்து, அதன் அழகைக் கண்டு மகிழ்ந்து, மிகப்பெரிய சிறப்புடைய நல்ல ஒளி மிகுந்த அணிகலன்களை…. நாரால் வடிகட்டப்பட்ட கள்ளை உண்டு நாள்தோறும் மகிழ்ச்சி மிகுந்து அவன் ஊரில் இருந்தேன். நாட்கள் கழிந்ததையே நான் அறியேன். சோழன் நலங்கிள்ளி தன் பகைவரை அழிப்பது மட்டுமல்லாமல் அவனை அடைந்தோரின் பசிப்பகையையும் அழிக்க வல்லவன். வீரர்கள் மிகுந்த தன்…. அவன் கேள்வி அறிவிற் சிறந்த மறையோர்கள் நிறைந்த வேள்விச் சாலையில் தூண்களை நிலைநாட்டியவன்.  தெளிந்த நீர்பரந்த கடலுக்குச் செல்லும் ஆற்றின் வழிகளைச் செம்மை செய்து, கரிய கழி வழியாக வந்து இறங்கும் ஒடங்களை அவ்வாறுகளில் செலுத்தி நீர்த்துறைகள் தோறும் அவற்றைப் பிடித்துக் கட்டும் நல்ல ஊர்களையும், வளமாக வாழ்தற்குரிய புது வருவாயையும் உடைய நாட்டுக்கு உரியவன் சோழன் நலங்கிள்ளி.    

399. கடவுட்கும் தொடேன்!

399. கடவுட்கும் தொடேன்!

பாடியவர்: ஐயூர் முடவனார்.

பாடப்பட்டோன்: தாமான் தோன்றிக்கோன்.

பாடலின் பின்னணி: ஐயூர் முடவனார் கிள்ளிவளவனைப் பாடிப் பரிசு பெற்றவர். அவர் அவனைத் தவிர வேறு எவரிடமும் சென்று பரிசில் பெறும் நோக்கம் இல்லாதவர். அவர் ஊனமுற்றவராகையால், காளைமாடுகள் பூட்டிய வண்டியில் செல்லும் வழக்கம் உடையவர். ஒருகால், அவர் வண்டியில் சென்றுகொண்டிருந்த பொழுது, வண்டியை இழுத்துச் சென்ற காளை ஒன்று சோர்வடைந்து வண்டியை இழுக்க முடியாத நிலையை அடைந்தது. அவர் செய்வது அறியாமல் ஒருபக்கம் தங்கியிருந்தார். அவ்வழியே வந்தவர்கள், ’தாமான் தோன்றிக்கோன் அறத்திலும் வீரத்திலும் சிறந்தவன். அவனிடம் சென்றால் நீங்கள் விரும்பியதைப் பெறலாம்.’ என்று கூறினார்கள். ஐயூர் முடவனார் தாமான் தோன்றிக்கோனின் மனையை அடைந்து, ‘என் வண்டியை இழுத்துச் செல்வதற்கு ஒரு காளை வேண்டும். அதை விரும்பித்தான் நான் இங்கு வந்தேன்.’ என்று கூறுவதற்கு முன்பே தாமான் தோன்றிக்கோன் ஐயூர் முடவனாருக்கு பல ஆனிரைகளைப் பரிசாக அளித்தான். இந்த நிகழ்ச்சியை, ஒரு பாணன் கூற்றாக இப்பாடலில் புலவர் ஐயூர் முடவனார் சித்திரிக்கிறார்.

திணை: பாடாண்.

துறை: பரிசில் விடை.

அடுமகள் முகந்த அளவா வெண்ணெல்
தொடிமாண் உலக்கைப் பருஉக்குற்று அரிசி
காடி வெள்ளுலைக் கொளீஇ நீழல்
ஓங்குசினை மாவின் தீங்கனி நறும்புளி
மோட்டிரு வராஅல் கோட்டுமீன் கொழுங்குறை                                 5

செறுவின் வள்ளை சிறுகொடிப் பாகல்
பாதிரி ஊழ்முகை அவிழ்விடுத் தன்ன
மெய்களைந்து இனனொடு விரைஇ. . .
மூழ்ப்பப் பெய்த முழுஅவிழ்ப் புழுக்கல்
அழிகளிற் படுநர் களியட வைகின்                                                     10

பழஞ்சோறு அயிலும் முழங்குநீர்ப் படப்பைக்
காவிரிக் கிழவன் மாயா நல்லிசைக்
கிள்ளி வளவன் உள்ளி அவன்படர்தும்
செல்லேன் செல்லேன் பிறர்முகம் நோக்கேன்
நெடுங்கழைத் தூண்டில் விடுமீன் நொடுத்துக்                                     15

கிணைமகள் அட்ட பாவற் புளிங்கூழ்
பொழுதுமறுத் துண்ணும் உண்டியேன் அழிவுகொண்டு
ஒருசிறை இருந்தேன் என்னே இனியே
அறவர் அறவன் மறவர் மறவன்
மள்ளர் மள்ளன் தொல்லோர் மருகன்                                        20

இசையிற் கொண்டான் நசையமுது உண்கென
மீப்படர்ந்து இறந்து வன்கோல் மண்ணி
வள்பரிந்து கிடந்தஎன் தெண்கண் மாக்கிணை
விசிப்புறுத்து அமைந்த புதுக்காழ்ப் போர்வை
அலகில் மாலை ஆர்ப்ப வட்டித்துக்                                           25

கடியும் உணவென்ன கடவுட்கும் தொடேன்
கடுந்தேர் அள்ளற்கு அசாவா நோன்சுவல்
பகடே அத்தையான் வேண்டிவந் ததுவென
ஒன்றியான் பெட்டா அளவை அன்றே
ஆன்று விட்டனன் அத்தை விசும்பின்                                        30

மீன்பூத் தன்ன உருவப் பன்னிரை
ஊர்தியொடு நல்கி யோனே சீர்கொள
இழுமென இழிதரும் அருவி
வான்தோய் உயர்சிமைத் தோன்றிக் கோவே.

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. அடுதல் = சமைத்தல்; முகத்தல் = மொள்ளல்; அளவா = அளக்காமல். 2. தொடி = பூண்; பரூஉ = பருமை. 3. காடி = புளிப்பு; கொளீஇ = கொண்டு; நீழல் = நிழல். 4. சினை = கிளை. 5. மோட்டு = பெரிய; இரு = கரிய; கோடு = கொம்பு; குறை = தசைத்துண்டு. 6. செறு = வயல்; வள்ளை = ஒரு கொடி; பாகல் = பாகற்காய். 7. பாதிரி = ஒருமரம்; ஊழ் = முதிர்; முகை = மொட்டு. 8. விரைஇ = கலந்து. 9. மூழ்த்தல் = மூடுதல். 10. அழி = வைக்கோல்; படுநர் = உழைப்போர்; அட= வருத்த; வைகுதல் = இருத்தல். 11. அயிலும் = உண்ணும்; படப்பை = தோட்டம். 12. மாயா = அழியாத. 15. கழை = மூங்கில்; நொடுத்தல் = விலைக்கு விற்றல். 16. பாவல் = பரவுதல், நீராளம் (நீர் அதிகமானதல் பரவுதல்). 18. சிறை = பக்கம். 20. மள்ளன் = படைத் தலைவன்; மருகன் = வழித்தோன்றல். 22. மீ = மேல்; படர்தல் = நினைத்தல்; வன்கோல் = வலிய கோல் (கிணைக்கோல்); மண்ணி = கழுவி. 23. வள்பரிந்து = தோல் கழன்று. 24. விசிப்பு = கட்டு; காழ் = வலிமை. 25. அலகு = அளவு; ஆர்ப்ப = ஒலிக்க; வட்டித்து = இயக்கி. 26. கடிதல் = சினத்தல்; தொடுதல் = தீண்டல் . 27. அசாவா = தளராத; நோன்மை = வலி; சுவல் = கழுத்தின் மேல்பக்கம். 28. பகடு = காளை; அத்தை – அசை நிலை. 29. பெட்டல் = மிக விரும்பல். 30. ஆன்று விட்டனன் = வழங்கினான்; அத்தை – அசை நிலை. 31. பன்னிரை = பல ஆனிரை. 33. இழும் = ஒரு ஓசைக் குறிப்பு. 34. சிமை = உச்சி.

கொண்டு கூட்டு: அரிசி உலைக் கொளீஇ, நறும்புளியும் கொழுங்குறையும் வள்ளையும் பாகலும் இன்னொடு விரைஇ, புழுக்கலும், படுநர் வைகின் அயிலும், காவிரிக் கிழவன், வளவன், அவற்படர்தும், செல்லேன், செல்லேன், நோக்கேன், உண்டியேன், இருந்தனென் ஆக என, இறந்து, மண்ணி, விசிப்புறுத்து, வட்டித்து, தொடேன், எனப் பெட்டா அளவை அன்றே, ஆன்று விட்டனன், தோன்றிக்கோ நல்கினான் எனக் கூட்டுக.

உரை: கிள்ளிவளவனின் சோழ நாட்டில்,  சமைக்கும் பெண் அளக்காமல் அள்ளிக்கொண்டு வந்த வெண்ணெல்லை பூணுடன் கூடிய பருத்த உலக்கையால் குத்தி எடுக்கப்பட்ட அரிசியால் ஆக்கிய சோற்றை, புளித்த நீருள்ள உலையில் பெய்து, மிகுந்த நிழல் தரும் கிளைகளையுடைய மாமரத்தின் இனிய மாம்பழங்களைப் பிசைந்து செய்த மணமுள்ள புளிக்குழம்பும், பெரிய கரிய வரால் இறைச்சியும், கொம்புகளையுடைய சுறாமீனின் துண்டுகளும், வயலில் விளைந்த வள்ளைக் கீரையும், சிறிய கொடியில் முளைத்த பாகற் காயும், பாதிரி அரும்பின் இதழ் விரித்தாற் போன்ற தோலை நீக்கி, கலக்க வேண்டிய பொருள்களைக் கலந்து மூடிவைத்து அவித்த சோறும் உண்பர். வைக்கோல் உள்ள இடங்களில் உழைக்கும் உழவர்கள் தாம் உண்ட கள்ளால் களிப்படைந்து மயங்கிச் சோர்ந்திருப்பின், விடியற் காலையில் பழஞ்சோற்றை உண்பர். முழங்கும் நீரையுடைய தோட்டங்களையுடைய காவிரி பாயும் நாட்டுக்கு உரியவனாகிய, அழியாத நல்ல புகழையுடைய கிள்ளிவளவனை நினைத்து அவனை நோக்கிச் செல்கின்றேன். உதவியை நாடி, நான் பிறரை நோக்கிச் செல்ல மாட்டேன்; பிறர் முகத்தையும் பார்க்க மாட்டேன். நெடிய மூங்கிற் கழிகளாலான தூண்டிலால் பிடித்த மீனை விற்ற கிணைமகள் சமைத்த நீருடன் கூடிய புளிங்கூழை காலம் தவறி உண்டு மனம் சோர்ந்து ஒருபக்கம் இருந்தேன். அறவோர்களில் சிறந்த அறவோனும், வீரர்களில் சிறந்த வீரனும், படைத்தலைவர்களில் சிறந்த படைத்தலைவனும், பெருமைக்குரிய முன்னோர்களின் வழித்தோன்றலுமாகிய தாமான் தோன்றிக்கோன் ’உன்புகழால் உன்மேல் அன்புகொண்டான்; ஆகவே, நீ விரும்பும் செல்வத்தைப் பெறலாம்’ என்று பலரும் கூறினர். மேலே செய்யவேண்டியவற்றை நினைத்து, வலிய கிணைக்கோலைக் கழுவி, கட்டுக்  குலைந்திருந்த என் கிணைப்பறையை இறுகக்கட்டி, புதிய வலிய போர்வையைப் போர்த்தி, அளவில்லாத மாலை போன்ற நெடிய வார்களை ஒலித்து இயக்கி, கடவுளை வணங்கினால் நேரமாகிவிடும் என்று கருதிக் கடவுளை வழிபடாமல், ’வலிய தேராகிய வண்டி சேற்றில் சிக்கிக் கொண்டால், தளராமல் இழுத்துச் செல்லும் வலிய கழுத்தையுடைய காளை ஒன்றுதான் நான் விரும்பி வந்தது.’ என்று நான் கூறுவதற்கு முன்பே வானில் பூத்த விண்மீன்கள் போல் அழகிய நிறமுள்ள பல ஆனிரைகளை, ஊர்ந்து செல்வதற்கேற்ற காளைகளுடன்,  இசையோடு ஒழுகும் அருவிகளையுடைய, வானளாவ உயர்ந்த உச்சியையுடைய தோன்றிமலைக்குத் தலைவனாகிய தாமான் தோன்றிக்கோன் அளித்தான். 

398. துரும்புபடு சிதாஅர்!

398. துரும்புபடு சிதாஅர்!

பாடியவர்: திருத்தாமனார்.
பாடப்பட்டோன்: சேரமான் வஞ்சன்.
பாடலின் பின்னணி: ’ வெள்ளி முளைத்தது; கோழி கூவியது; பொழுது புலர்ந்தது. அந்த விடியற்காலைப் பொழுதில், எம்மிடம் நீங்காத அன்பினன் ஆகுக என்று கூறி, என் தடாரிப்பறையை இசைத்தேன். அதைக் கேட்ட சேரமான் வஞ்சன் எனக்குப் புத்தாடையும், தெளிந்த மதுவும், உண்ணுவதற்கு மான் இறைச்சியும், சோறும் அளித்தான்.’ என்று சேரமான் வஞ்சனின் கொடைச் சிறப்பை ஒரு பாணன் கூற்றாக வைத்துப் புலவர் திருத்தாமனார் இப்பாடலைப் பாடியுள்ளார்.

திணை: பாடாண்.

துறை: கடை நிலை.

மதிநிலாக் கரப்ப வெள்ளி ஏர்தர
வகைமாண் நல்இல் . . . . .
பொறிமயிர் வாரணம் பொழுதறிந்து இயம்பப்
பொய்கைப் பூமுகை மலரப் பாணர்
கைவல் சீறியாழ் கடன்அறிந்து இயக்க                                              5

இரவுப்புறம் பெற்ற ஏம வைகறைப்
பரிசிலர் வரையா விரைசெய் பந்தர்
வரிசையின் இறுத்த வாய்மொழி வஞ்சன்
நகைவர் குறுகின் அல்லது பகைவர்க்குப்
புலியினம் மடிந்த கல்லளை போலத்                                         10

துன்னல் போகிய பெரும்பெயர் மூதூர்
மதியத் தன்னஎன் அரிக்குரல் தடாரி
இரவுரை நெடுவார் அரிப்ப வட்டித்து
உள்ளி வருநர் கொள்கலம் நிறைப்போய்
தள்ளா நிலையை யாகியர் எமக்கென                                       15

என்வரவு அறீஇச்
சிறிதிற்குப் பெரிதுவந்து
விரும்பிய முகத்த னாகி என்அரைத்
துரும்புபடு சிதாஅர் நீக்கித் தன்அரைப்
புகைவிரிந் தன்ன பொங்குதுகில் உடீஇ                                             20

அழல்கான் றன்ன அரும்பெறல் மண்டை
நிழல்காண் தேறல் நிறைய வாக்கி
யான்உண அருளல் அன்றியும் தான்உண்
மண்டைய கண்ட மான்வறைக் கருனை
கொக்குஉகிர் நிமிரல் ஒக்கல் ஆர                                                      25

வரையுறழ் மார்பின் வையகம் விளக்கும்
விரவுமணி ஒளிர்வரும் அரவுஉறழ் ஆரமொடு
புரையோன் மேனிப் பூந்துகில் கலிங்கம்
உரைசெல அருளி யோனே
பறைஇசை அருவிப் பாயல் கோவே.                                         30

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. கரப்ப = மறைய; ஏர்தல் = எழுதல். 3. பொறி = புள்ளி; வாரணம் = சேவற் கோழி; இயம்பல் = ஒலித்தல். 4. முகை = மொக்கு. 6. ஏமம் = இரவு. 7. விரை = மணம். 8. இறுத்தல் = செலுத்தல்; வாய்மொழி = வாய்மை. 9. நகைவர் = பாணர், இன்பம் அளிப்பவர்; குறுகல் = அணுகல். 10. அளை = குகை. 11. துன்னல் = நெருங்கல். 13. வட்டித்தல் = இசைத்தல். 15. தள்ளா = நீங்காத. 16. அறீஇ = அறிந்து. 18. அரை = இடுப்பு. 19. சிதார் = கந்தை. 20. பொங்குதல் = விளங்குதல்; துகில் = நல்லாடை. 21. அழல் = நெருப்பு; கான்றல் = கக்கல். மண்டை = (இரப்பவர்களின்) பாத்திரம். 22. தேறல் = கள்ளின் தெளிவு. 24. வறை = வறுவல். கருனை = பொரித்த கறி. 25. உகிர் = நகம்; நிமிரல் = சோறு; ஒக்கல் = சுற்றம்; ஆர்தல் = உண்னுதல். 26. வரை = மலை; உறழ் = போன்ற. 27. விரவுதல் = கலத்தல்; அரவு = பாம்பு; ஆரம் = மாலை. 28. புரையோன் = உயர்ந்தோன்; கலிங்கம் = ஆடை. 30. பாயல் – ஒரு நாடு.

கொண்டு கூட்டு: வைகறையில், வஞ்சன் மூதூர்க்கண் தடாரி அரிப்ப வட்டித்து, என, அறீஇ, உவந்து, முகத்தனாகி, நீக்கி, உடீஇ, வாக்கி, அருளலன்றியும் ஒக்கல் ஆர, ஆரமொடு, பாயற்கோவாகிய அவன் அருளினான் எனக் கூட்டுக.

உரை: திங்களின் நிலவொளி மறைய, வெள்ளியாகிய கோள் எழ, முறையாகக் கட்டப்பட்ட சிறந்த இல்லத்தில்….. புள்ளிகளையுடைய சேவற் கோழி பொழுது விடிந்ததை அறிந்து கூவ, நீர்நிலைகளில் இருந்த பூக்களின் மொட்டுகள் மலர, பாணர்கள் தம்முடைய கைதேர்ந்த சிறிய யாழை இசைக்கும் முறை அறிந்து இசைக்க, இரவுப் பொழுது நீங்கும் விடியற்காலையில், மிகுந்த மணமுள்ள பந்தலில் பரிசிலர்களின் தகுதி அறிந்து அவர்களுக்குப் பரிசளிப்பவன் வஞ்சன். அவன் எப்பொழுதும் வாய்மையே பேசுபவன். அவனை மகிழ்விக்கும் பாணர், பொருநர் முதலியோர் அணுக முடியுமே தவிர, அவனுடைய பகைவர்களால் அணுக முடியாத, புலி உறங்கும் குகை போன்ற, பெரும்புகழ் பெற்ற அவனுடைய ஊருக்குச் சென்றேன். அங்குச் சென்று, என்னுடைய இரத்தல் குறிப்பை உணர்த்துமாறு, முழுமதி போன்ற வடிவும் மெல்லிய ஓசையையுமுடைய என் தடாரிப் பறையை இசைத்து, ‘உன்னை நினைத்து வருவோரின் கலங்கள் நிரம்புமாறு பரிசுப் பொருள்களை வழங்குபவனே! எம்மிடம் நீங்காத அன்புடையவனாகுக’ என்று கூறினேன். என் வருகையை அறிந்து, நான் கூறிய சிறுசொற்களைக் கேட்டுப் பெரிதும் மகிழ்ந்து, வஞ்சன் அன்போடு முகம் மலர்ந்தான். என் இடுப்பில் இருந்த அழுக்குப் படிந்த கிழிந்த கந்தைத் துணியை நீக்கி, தன் இடுப்பில், புகைபோல் மெல்லிதாக இருந்த சிறந்த உடையை எனக்கு உடுப்பித்தான். நெருப்பில் காய்ந்தது போல் வறண்டு கிடந்த என்னுடைய உண்கலத்தில், உண்பவர்கள் தமது நிழலைக் காணுமாறு தெளிந்த கள்ளின் தெளிவை நிரம்பக் கொடுத்தான். அது மட்டுமல்லாமல், தான் உண்ணும் கலத்தில் மான் இறைச்சித் துண்டுகளை வறுத்துப் பொரித்த கறியையும், கொக்கின் நகம் போன்ற சோற்றையும் என் சுற்றத்தார் உண்ண அளித்தான். மலை போன்ற தன் மார்பில் அணிந்திருந்த, உலகம் எல்லாம் வியக்கும், பல மணிகள் கோத்து ஒளியுடன் விளங்கும் பாம்பு போல் வளைந்த மாலையையும், பூ வேலைப்பாடுகள் அமைந்த மெல்லிய உடைகளையும், தன் புகழ் எங்கும் பரவுமாறு, பறைபோல் முழங்கும் அருவிகளையுடைய பாயல் என்னும் நாட்டிற்கு உரியவனாகிய உயர்ந்தோன் வஞ்சன் எமக்கு அளித்தான்.  

397. தண் நிழலேமே!

397. தண் நிழலேமே!

பாடியவர்: எருக்காட்டூர்த் தாயங் கண்ணனார்.

பாடப்பட்டோன்: கோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன்.

பாடலின் பின்னணி: ‘பொழுது புலர்ந்தது; அரசே, துயில் எழுவாயாக என்று கிள்ளிவளவனின் முற்றத்தில் நின்று என் தடாரிப் பறையை ஒலிக்குமாறு கொட்டினேன்.  அதைக் கேட்ட கிள்ளிவளவன், நெய்யில் பொரித்த இறைச்சியும், பூ வேலைப்பாடு அமைந்த மெல்லிய ஆடையும், மதுவும் அளித்தான். என் வறுமைத் துன்பம் நீங்குமாறு அரிய செல்வமும் அளித்தான். இனி, கதிரவன் தெற்கே தோன்றினாலும், ஊழிக்காலமே வந்தாலும் நாங்கள் அஞ்ச மட்டோம்.’ என்று பாணன் கூறுவதாக இப்பாடலை எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார் பாடியுள்ளார்.

திணை: பாடாண். 

துறை: ; பரிசில் விடை; கடைநிலை விடையுமாம்.

வெள்ளியும் இருவிசும்பு ஏர்தரும்; புள்ளும்
உயர்சினைக் குடம்பைக் குரல்தோன் றினவே
பொய்கையும் போதுகண் விழித்தன; பையச்
சுடரும் சுருங்கின்று ஒளியே; பாடெழுந்து
இரங்குகுரல் முரசமொடு வலம்புரி ஆர்ப்ப                                          5

இரவுப் புறங்கண்ட காலைத் தோன்றி
எஃகுஇருள் அகற்றும் ஏமப் பாசறை
வைகறை அரவம் கேளியர் பலகோள்
செய்தார் மார்ப எழுமதி துயில்எனத்
தெண்கண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி                                                      10

நெடுங்கடைத் தோன்றி யேனே அதுநயந்து
உள்ளி வந்த பரிசிலன் இவன்என
நெய்யுறப் பொரித்த குய்யுடை நெடுஞ்சூடு
மணிக்கலன் நிறைந்த மணநாறு தேறல்
பாம்புஉரித் தன்ன வான்பூங் கலிங்கமொடு                                        15

மாரி யன்ன வண்மையின் சொரிந்து
வேனில் அன்னஎன் வெப்பு நீங்க
அருங்கலம் நல்கி யோனே, என்றும்
செறுவிற் பூத்த சேயிதழ்த் தாமரை
அறுதொழில் அந்தணர் அறம்புரிந் தெடுத்த                                        20

தீயொடு விளங்கும் நாடன் வாய்வாள்
வலம்படு தீவிற் பொலம்பூண் வளவன்
எறிதிரைப் பெருங்கடல் இறுதிக்கண் செலினும்
தெறுகதிர்க் கனலி தென்திசைத் தோன்றினும்
என்னென்று அஞ்சலம் யாமே வென்வேல்                                           25

அருஞ்சமம் கடக்கும் ஆற்றலவன்
திருந்துகழல் நோன்தாள் தண்நிழ லேமே!

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. வெள்ளி = வெள்ளி என்று அழைக்கப்படும் கோள் (சுக்கிரன்); இரு = பெரிய; விசும்பு = ஆகாயம்; ஏர்தல் = எழுதல்; புள் = பறவை. 2. சினை = கிளை; குடம்பை = கூடு. 3. போது = பூ; பைய = மெல்ல. 4. பாடு = ஒலி. 5. வலம்புரி = வலம்புரிச் சங்கு; ஆர்த்தல் = ஒலித்தல். 7. எஃகுதல் = அவிழ்தல்; எஃகுஇருள் = எஞ்சி இருந்த குறைந்த இருள். 7. ஏமம் = காவல். 8. வைகறை = விடியற் காலை; அரவம் = ஒலி; கேளியர் = கேட்பீராக; பல கோள் செய் தார் = பலவகை வேலைப்பாடுகள் அமைந்த மாலை. 10. தெளிர்ப்ப = ஒலிக்குமாறு; ஒற்றி = அறைந்து. 11. கடை = வாயில்; நயந்து = விரும்பி. 13. குய் = தாளிப்பு; சூடு = சூட்டிறைச்சி. 14. தேறல் = கள்ளின் தெளிவு. 15. வான் = சிறப்பு; கலிங்கம் = ஆடை. 17. வெப்பு = கொடுமை (வறுமையால் தோன்றிய கொடுமை).19. செறு = வயல்; சேய் = சிவப்பு. 20. அறுதொழில் = ஆறுதொழில்கள் (அந்தணர்க்குரிய ஆறுதொழில்கள்: ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல்). 23. எறிதல் = மோதுதல்; இறுதிக்கண் செலினும் = முடிவடையும் ஊழிக்காலமே வந்தாலும். 24. தெறுதல் = காய்ச்சுதல்; கனலி = கதிரவன். 

கொண்டு கூட்டு: ஏர்தரும்; தோன்றின; விழித்தன; சுருங்கின்று; காலை தோன்றி, அகற்றும்; கேளியர்; மார்ப; துயிலெழுமதியென ஒற்றி, தோன்றியேன்; நயந்து, என, சூடும்தேறலும் கலிங்கமும் சொரிந்து, நீங்க, நல்கியோன், நாடன், வளவன், செலினும் தோன்றினும் யாம் அஞ்சலம்; தண்நிழலேம் ஆதலால் எனக் கூட்டுக  

உரை: வெள்ளி என்னும் கோள் வானத்தில் எழுந்தது. மரங்களின் உயர்ந்த கிளைகளில் இருந்த தங்கள் கூடுகளிலிருந்து பறவைகள் குரல் எழுப்பி ஒலித்தன. நீர்நிலைகளில் குவிந்திருந்த தாமரை மொட்டுகள் கண் விழிப்பது போல் மலர்ந்தன. திங்களின் ஒளி குறையத் தொடங்கியது. முரசுகள் முழங்கின. வலம்புரிச் சங்குகள் ஒலித்தன. எஞ்சி இருந்த இரவுப் பொழுது குறைந்து காலைப் பொழுது தோன்றும் நேரத்தில், காவலுள்ள பாசறையில் எழும் ஒலிகளைக் கேட்பாயாக. பலவகையான பூங்கொத்துக்களாலான மாலையை அணிந்த மார்பையுடையவனே, துயிலெழுவாயாக என்று தெளிந்த கண்ணையுடைய பெரிய தடாரிப் பறையை ஒலிக்குமாறு அறைந்து கிள்ளிவளவனின் அரண்மனையின் நெடிய முற்றத்தில் நின்றேன். நான் வந்ததை விரும்பி, ’இவன் என்னை நினைத்து வந்தவன்’ என்று கூறி, நெய்யில் பொரித்ததும் தாளிப்பும் உடையதுமான பெரிய சூட்டிறைச்சித் துண்டுகளையும், மணி பதித்த பாத்திரத்தில் மணம் கமழும் கள்ளின் தெளிவையும் அளித்தான். பாம்பின் தோல் போன்ற மென்மையானதும் சிறந்த பூ வேலைப்பாடு அமைந்ததுமான உடையைக் கொடுத்தான். அவன் மழை போல வாரி வழங்கி என் வறுமைத் துன்பம் நீங்குமாறு அரிய அணிகலன்களை அளித்தான். கிள்ளிவளவனுடைய நாட்டில், வயல்களில் செந்தாமரை மலர்கள் பூத்திருக்கும்; ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் ஆகிய ஆறு தொழில்களைச் செய்யும் அந்தணர்கள் அறத்தை விரும்பி வளர்க்கும் தீ விளங்கும். அவன் குறிதவறாத வாட்படை யோடு சென்று வெற்றி பெற்ற தீவுகளிலிருந்து பெற்ற பொன்னாலான அணிகலன்களை உடையவன். வெற்றி தரும் வேலைக் கையில் ஏந்தி, நன்கு செய்யப்பட்ட கழல்களை காலில் அணிந்து, அரிய போர் செய்யும் ஆற்றல் உடையவனின் குளிர்ந்த நிழலில் இருப்பதால், மோதும் அலைகளையுடைய பெரிய கடல் வறட்சியுறும் முடிவுக் காலமே வந்தாலும், வெப்பத்தைத் தரும் கதிரவன் தெற்கே தோன்றினாலும், ’என்ன செய்வது?’ என்று நாங்கள் அஞ்ச மாட்டோம். 

396. பாடல்சால் வளன்!

396. பாடல்சால் வளன்!

பாடியவர்: மாங்குடி கிழார். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 24-இல் காண்க.
பாடப்பட்டோன்: வாட்டாற்று எழினியாதன். வாட்டாறு என்ற பெயருடைய ஊர் ஒன்று சோழ நாட்டில் உள்ள பட்டுக்கோட்டை அருகே இருந்ததாகவும், அதே பெயருடைய மற்றொரு ஊர் சேர நாட்டில் (தற்போதுள்ள கேரள மாநிலத்தில்) இருந்ததாகவும், வாட்டாற்று எழினியாதன் என்பவன் சேரநாட்டில் இருந்த வாட்டாற்றைச் சார்ந்தவன் என்றும் ஒளவை சு. துரைசாமிப்பிள்ளை தம் நூலில் கூறுகிறார். எழினியாதன், எழனி என்பவனின் மகன். சங்க காலத்தில் எழினி என்ற பெயருடைய மன்னர்கள் பலர் இருந்திருக்கின்றனர். அவர்களுள், எழினி என்ற ஒருவன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியனோடு போரிட்டுத் தோற்றவன் என்றும் வாட்டாற்று எழினியாதன் என்று அழைக்கப் படுபவன் அந்த எழினி என்பவனின் மகன் என்பதும் ஒளவை சு. துரைசாமிப்பிள்ளை அவர்களின் கருத்து.
பாடலின் பின்னணி: ’வாட்டாற்று எழினியாதனின் நாடு மிகுந்த வளமுடையது. அவன் ஊக்கம் இல்லாதவர்க்கு ஊக்கம் அளிப்பவன்; உறவினர் இல்லாதவர்க்கு உறவினன் போன்றவன். அவன் எனக்கு மிகுந்த அளவில் ஊனும், உணவும், கள்ளும், பொருளும் அளித்தான். அவன் புகழ் வாழ்வதாக.’ என்று ஒருபாணன் வாட்டாற்று எழினியாதனைப் புகழ்வதாக எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார் இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார்.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

கீழ்நீரால் மீன்வழங்குந்து
மீநீரால் கண்ணன்ன மலர்பூக் குந்து
கழிசுற்றிய விளைகழனி
அரிப்பறையாற் புள்ளோப்புந்து
நெடுநீர்தொகூஉம் மணல்தண்கால்   5

மென்பறையாற் புள்இரியுந்து
நனைக்கள்ளின் மனைக்கோசர்
தீந்தேறல் நறவுமகிழ்ந்து
தீங்குரவைக் கொளைத்தாங்குந்து
உள்ளிலோர்க்கு வலியாகுவன்            10

கேளிலோர்க்குக் கேளாகுவன்
கழுமிய வென்வேல் வேளே
வளநீர் வாட்டாற்று எழினி யாதன்
கிணையேம் பெரும
கொழுந்தடிய சூடு என்கோ?               15

வளநனையின் மட்டுஎன்கோ?
குறுமுயலின் நிணம்பெய்தந்த
நறுநெய்ய சோறுஎன்கோ?
திறந்து மறந்து கூட்டுமுதல்
முகந்துகொள்ளும் உணவுஎன்கோ?    20
அன்னவை பலபல . . .                       
. . . . வருந்திய
இரும்பேர் ஒக்கல் அருந்திஎஞ்சிய
அளித்துவப்ப ஈத்தோன் எந்தை
எம்மோர் ஆக்கக் கங்குண்டே;            25

மாரிவானத்து மீன்நாப்பண்
விரிகதிர வெண்திங்களின்
விளங்கித் தோன்றுகவவன் கலங்கா நல்லிசை!
யாமும் பிறரும் வாழ்த்த நாளும்
நிரைசால் நன்கலன் நல்கி                            30

உரைசெலச் சுரக்கஅவன் பாடல்சால் வளனே!

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. கீழ்நீர் = நீர்க்கீழ் = நீருக்குள்ளே; வழங்கும் = இயங்கும் (திரியும்). 2. மீ = மேல்; கழி = நீர் கழியும் இடம். 3. கழனி = வயல். 4. அரி = மென்மை; ஓப்புதல் = ஓட்டுதல். 5. தொகூஉம் = குவியும்; கால் = காற்று. 6. பறை = இறகு; இரியல் = விட்டுப் போதல். 7. நனை = பூ. 8. நறவு = கள். 9. குரவை = ஒருவகைக் கூத்து; கொளை = இசைப்பாட்டு; 10. உள் = மனவெழுச்சி (ஊக்கம்). 11. கேள் = உறவு. 12. கழுமிய = கலந்த, செறிந்த. 16. நனை = பூ. 25. கங்கு= எல்லை. 26. மாரி = மேகம்; மீன் = விண்மீன்; நாப்பண் = நடுவே. 28. கலங்குதல் = தெளிவில்லாமல் இருந்தல். 31. உரை = புகழ்; சால் = நிரம்பிய.

கொண்டு கூட்டு: வழங்கும், பூக்கும், ஒப்பும், இரியும், தாங்கும் வாட்டாற்று எழினியாதனாகிய வேள்வலியாகுவன், கேளாகுவன், அவன் கிணையேம், பெரும, சூடென்கோ, மட்டென்கோ, சோறென்கோ, உணவென்கோ, அன்னவை பலபல வருந்திய ஒக்கல் ஆர்ந்து எஞ்சிய, அழித்து உவப்ப ஈத்தான் எந்தை; கங்கு இல்லை; நல்லிசை விளங்கித் தோன்றுக; வளன்சிறக்க எனக் கூட்டுக.

உரை: நீரில் மீன்கள் உலாவித் திரியும்; நீரின் மேல் மகளிரின் கண்போன்ற பூக்கள் மலர்ந்திருக்கும்; கழிகளால் சூழப்பட்ட வயல்களில்  உள்ள பறவைகள் மெல்லிய பறையின் ஓசையால் ஓட்டப்படும்;  நீர் மிக்க கடலலைகள் மணலை அள்ளித் தூவும் குளிர்ந்த காற்றால் மெல்லிய இறகுகளையுடைய புள்ளினங்கள் அங்கிருந்து பறந்து செல்லும்; மலர்களிடத்திலிருந்து பெற்ற கள் நிறைந்த மனைகளையுடைய கோசர் என்பவர்கள் இனிய கள்ளின் தெளிவை உண்டு மகிழ்ந்து இனிய குரவை ஆடும் இடத்தில் பாடல்கள் பாடப்படும்; நீர்வளம் மிகுந்த வாட்டாறு என்னும் ஊரின் தலைவனாகிய எழினியாதன் ஊக்கம் இல்லாதவர்க்கு ஊக்கம் அளிப்பவன்; உறவினர் இல்லாதார்க்கு உற்ற உரவினன் ஆவன். அவன் பிறபடையோடு கலந்த வெல்லும் வேற்படையையுடைய வேளிர் தலைவன்.  நாங்கள் அவனுடைய பொருநர். அவன் எமக்கு அளித்த கொழுமை நிறைந்த சூட்டிறைச்சியைச் சொல்வேனா; வளமான மலரினின்று இறக்கிய மதுவைச் சொல்வேனா; குறுமுயலின் தசையோடு கலந்த மணம் கமழும் நெய்ச் சோற்றைச் சொல்வேனா: திறந்து மூட மறந்த நெற் கூட்டிலிருந்து நாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட உணவுப் பொருள்களைச் சொல்வேனா; அவை போன்றவை பலபலவாம்; என்னுடைய பெரிய சுற்றத்தார் உண்டதுபோக உணவு எஞ்சுமாறு, அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் வகையில் உணவுப் பொருள்களை அளித்தான். எம்மைப் போன்றவர் அவனிடம் பெற்ற செல்வத்துக்கு அளவே இல்லை. மேகங்கள் தவழும் வானில் விண்மீன்களின் இடையே திகழும் திங்களைப் போல் அவனுடைய நல்ல புகழ் நிலைபெற்றிருக்குமாக. நாள்தோறும் நாங்களும் எம்மைப் போன்றவர்களும் வாழ்த்திப் பாராட்டுமாறு களிற்று நிரைகளையும் நல்ல அணிகலன்களையும் வழங்கி அவன் புகழ் சிறப்பதாக.  புலவர் பாடும் புகழுடைய அவன் பெருஞ்செல்வம் மேலும் பெருகுவதாக.   

395. அவிழ் நெல்லின் அரியல்!

395. அவிழ் நெல்லின் அரியல்!

பாடியவர்: மதுரை நக்கீரர். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 56-இல் காண்க.
பாடப்பட்டோன்: சோழநாட்டுப் பிடவூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன். சோழநாட்டில் உறையூருக்குக் கிழக்கே இருந்த பிடவூர் என்னும் ஊருக்குத் தலைவனாக இருந்தவன் பிடவூர் கிழான். பிடவூர் கிழானின் மகன் பெருஞ்சாத்தன். இவனைப் பாடியவர் மதுரை நக்கீரர். இவன் புலவர்களைப் பேணுவதில் சிறந்து விளங்கினான்.
பாடலின் பின்னணி: ஒருகால், மதுரை நக்கீரர் சோழநாட்டுப் பிடவூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தனைக் காணச் சென்றார். அவன் அவரை அன்போடு வரவேற்று உணவும் உடையும் செல்வமும் அளித்தான். பெருஞ்சாத்தன் தன் மனைவியை அழைத்து ‘இவரை என்போல் போற்றுக’ என்று கூறினான். அவன் செயலால் நக்கீரர் பெருவியப்பும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தார். அவன் அன்பையும், கொடைத்தன்மையையும் ஒரு பாணன் கூற்றாக வைத்து இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார். இப்பாடலில் சில அடிகள் சிதைந்துள்ளன.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

மென்புலத்து வயல்உழவர்
வன்புலத்துப் பகடுவிட்டுக்
குறுமுயலின் குழைச்சூட்டொடு
நெடுவாளைப் பல்உவியல்
பழஞ்சோற்றுப் புகவருந்திப்                         5

புதல்தளவின் பூச்சூடி
அரிப்பறையால் புள்ஓப்பி
அவிழ்நெல்லின் அரியலாருந்து
மனைக்கோழிப் பைம்பயிரின்னே
கானக்கோழிக் கவர்குரலொடு                     10

நீர்க்கோழிக் கூப்பெயர்க்குந்து
வேயன்ன மென்தோளால்
மயிலன்ன மென்சாயலார்
கிளி கடியின்னே
அகல்அள்ளற் புள்இரீஇயுந்து                       15

ஆங்கப்,  பலநல்ல புலன்அணியும்
சீர்சான்ற விழுச்சிறப்பின்
சிறுகண் யானைப் பெறலருந் தித்தன்
செல்லா நல்லிசை உறந்தைக் குணாது
நெடுங்கை வேண்மான் அருங்கடிப் பிடவூர்  20

அறப்பெயர்ச் சாத்தன் கிணையேம் பெருமவென
முன்னாள் நண்பகல் சுரன்உழந்து வருந்திக்
கதிர்நனி சென்ற கனையிருள் மாலைத்
தன்கடைத் தோன்றி என் உறவு இசைத்தலின்
தீங்குரல் . . கின் அரிக்குரல் தடாரியோடு             25

ஆங்குநின்ற எற்கண்டு
சிறிது நில்லான் பெரிதுங் கூறான்
அருங்கலம் வரவே அருளினன் வேண்டி
ஐயென உரைத்தன்றி நல்கித் தன்மனைப்
பொன்போல் மடந்தையைக் காட்டி இவனை         30

என்போல் போற்றுஎன் றோனே அதற்கொண்டு
அவன்மறவ லேனே பிறர்உள்ள லேனே
அகன்ஞாலம் பெரிது வெம்பினும்
மிகவானுள் எரிதோன்றினும்
குளமீனோடும் தாள்புகையினும்                            35

பெருஞ்செய் நெல்லின் கொக்குஉகிர் நிமிரல்
பசுங்கண் கருனைச் சூட்டொடு மாந்தி
விளைவு ஒன்றோ வெள்ளம்கொள்கஎன
உள்ளதும் இல்லதும் அறியாது
ஆங்குஅமைந் தன்றால் வாழ்கவன் தாளே.   40

அருஞ்சொற்பொருள்: மென்புலம் = மருத நிலம். 2. வன்புலம் = முல்லை நிலம்; பகடு = எருது. 4. உவியல் = அவியல். 5. புகவு = உணவு. 6. புதல் = புதர்; தளவு = செம்முல்லை. 7. ஓப்பி = ஓட்டி. 8. அரியல் = கள்; ஆருந்து = உண்ணும். 9. பயிரின் = அழைப்பின். 12. வேய் = மூங்கில். 14. கடிதல் = ஓட்டுதல். 15. அள்ளல் = சேறு; இரீஇயந்து = கெட்டு ஓடும். 16. புலன் = இடங்கள். 17. சீர்சான்ற = தலைமையமைந்த. 18. தித்தன் = ஒரு சோழன். 19. செல்லா நல்லிசை = கெடாத நல்ல புகழ்; உறந்தை = உறையூர்; குணாது = கிழக்கே. 20. வேண்மான் – ஒருவன் பெயர்; கடி = காவல். 21. அறப்பெயர் = அறத்தால் உண்டாகிய புகழ். 22. சுரன் = சுரம் = காடு; உழலல் = அசைதல். 23. நனி = மிக; கனை = திரட்சி. 24. கடை = புறவாயில்.  26. எற்கண்டு = என்+கண்டு = என்னைக் கண்டு. 29. ஐ = மென்மை. 30. மடந்தை = பெண் (மனைவி). 33. வெம்புதல் = காய்தல். 35. குளமீன் = குள வடிவில் உள்ள ஒருவிண்மீன்; தாள் = தாள் மீன் ( ஒரு விண்மீன்). 36. உகிர் = நகம்; நிமிரல் = சோறு. 37. கருனை = பொரியல்; சூடு = சூட்டு இறைச்சி; மாந்தி = உண்டு. 40. தாள் = முயற்சி.

கொண்டு கூட்டு: அரியலாகும், கூப்பெயர்க்கும், புள்ளிரியும் புலனணியும் பிடவூர் சாத்தன் கிணையேம் பெரும, வருந்தி, தோன்றி, இசைத்தலின் எற்கண்டு நில்லானாய், கூறானாய், அருளுவானாய், வேண்டி, உரைத்ததன்றி, நல்கி, காட்டி, போற்றென்றான்; அதற்கொண்டு, மறவலேன்; உள்ளலேன்; தோன்றினும், புகையினும், மாந்தி, கொள்கென அறியாது, அவன்தாள் அமைந்தன்று; வாழ்க எனக் கூட்டுக.

உரை: மென்புலமாகிய மருத நிலத்தில் உள்ள உழவர்கள் தங்கள் எருதுகளை முல்லை நிலத்தில் மேயவிடுவர். அவர்கள் சிறிய முயலின் குழைந்த சூட்டிறைச்சியுடன் நெடிய வாளை மீனைக்கொண்டு செய்த பலவகையான அவியலைப் பழஞ்சோற்றுடன் சேர்த்து உண்ணுவர்; புதர்களிலே மலர்ந்த செம்முல்லைப் பூவைத் தலையில் சூடிக்கொள்வர்; மெல்லிய ஓசையுடைய தடாரிப் பறையை அடித்துக் கதிர்களை தின்னவந்த பறவைகளை ஓட்டுவர்; நெற்சோற்றிலிருந்து வடிக்கப்பட்ட கள்ளை அருந்துவர். அத்தகைய உழவர்கள் வாழும் இல்லங்களிலுள்ள கோழிகள் பசுமையான குரலில் கூவ, காட்டுக்கோழி தன் குரலை எழுப்ப, நீர்க்கோழிகளும் தங்கள் குரலை எழுப்பும். மூங்கில் போன்ற தோளையும் மயில் போன்ற மெல்லிய சாயலையுமுடைய மகளிர் வயல்களிலுள்ள கிளிகளை ஓட்டுவதால், அகன்ற சேறுள்ள இடத்தில் இருக்கும் பறவைகள் அங்கிருந்து பறந்து செல்லும்.  அங்கே, பல நல்ல விளைநிலங்கள் சூழ்ந்திருக்கும். நாங்கள், தலைமையமைந்த செல்வச் சிறப்பும், சிறிய கண்களையுடைய யானைகளும், பெறுதற்கரிய கெடாத நல்ல புகழுமுடைய தித்தன் என்பவனின் உறையூருக்குக் கிழக்கே, பெரிய கையையுடைய வேண்மான் என்பவனுக்குரிய, அரிய காவல் பொருந்திய பிடவூரிலுள்ள, அறச்செயல்களால் புகழ்பெற்ற சாத்தனின் கிணைப்பொருநர்.   

பெரும! முந்திய நாள் நண்பகலில் காட்டு வழிகளில் நடந்து வருந்தி, ஞாயிற்றின் கதிர்கள் மறைந்த இருள் சூழ்ந்த மாலைப் பொழுதில் அவன் முற்றத்தில் நான் வந்ததை அறிவிப்பதற்காக இனிய குரலுடன்…. தடாரிப் பறையுடன் நின்ற என்னைக் கண்டு, சிறிதும் காலம் தாழ்த்தாமல், அதிகமாக எதுவும் பேசாமல், அரிய அணிகலன்களைப் பிடவூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன் வருவித்தான். அவற்றிலுள்ள பொருள்களை அன்போடு, இனிய சொற்களைப் பேசி அவன் எனக்கு அருளினான். என்னை அவனுடைய இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, பொன்போன்ற அவன் மனைவிக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தி, ‘இவனை என்னைப் போல் பேணுக.’ என்றான். அதனால், அவனை மறவேன்; அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் நினையேன். இப்பெரிய உலகம் மழையின்றி மிகுந்த வெப்பத்தால் வாடினாலும், வானத்தில் எரிமீன்கள் தோன்றினாலும், குளமீனும் தாள்மீனும் புகைந்து தோன்றினாலும், பெரிய வயல்களில் விளைந்த, கொக்கின் நகம் போன்ற சோற்றையும், வளமான பொரியலையும், சூட்டிறைச்சியையும் உண்டு, விளைச்சல் வெள்ளம் போல் பெருகி, ’உள்ளது எது? இல்லாதது எது?’ என்று அறிய முடியாதவாறு அவனுடைய முயற்சி அமைந்துள்ளது. அது வாழ்க.

394. என்றும் செல்லேன்!

394. என்றும் செல்லேன்!

பாடியவர்: கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார். இவரைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப் பாடல் 54-இல் காண்க.
பாடப்பட்டோன்: சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன் (394). இவன் சேரநாட்டின் ஒருபகுதியாகிய குட்டநாட்டு அரசர் குடியில் தோன்றியவன். இவன் சோழ அரசன் ஒருவனுக்குப் படைத்தலைவனாக இருந்ததால் சோழிய ஏனாதி என்ற பட்டம் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. இவனைப் பாடியவர் கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார்.

 பாடலின் பின்னணி: ’நான் காலைவேளையில் என் தடாரிப்பறையை அறைந்து, சோழன் ஏனாதி திருக்குட்டுவனின் தந்தையின் புகழை வஞ்சித்துறைப் பாடலாகப் பாடினேன். என் பாட்டைக் கேட்டு மகிழ்ச்சி அடைந்த திருக்குட்டுவன், பெரிய யானை ஒன்றை எனக்குப் பரிசாக அளித்தான். அந்த யானையைக் கண்டு அஞ்சி, நான் அதை திருக்குட்டுவனிடம் திருப்பி அனுப்பிவிட்டேன். தான் அளித்த யானை என் தகுதிக்குத் ஏற்ற பரிசில் இல்லை என்று நினைத்து முன்னர் அளித்த யானையைவிடப் பெரிய யானையைப் பரிசாக அனுப்பினான். இனிமேல், நான் எவ்வளவு வறுமையால் வாடினாலும் திருக்குட்டுவனிடம் பரிசு பெறச் செல்ல மாட்டேன். புலவர்களே, நீங்களும் அவனிடம் பரிசு பெறும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டுவிடுங்கள்.’ என்று ஒருபாணன் கூறுவதாக, வஞ்சப் புகழ்ச்சியாகப் புலவர் கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார் இப்பாடலில் திருக்குட்டுவனைப் புகழ்கிறார்.

திணை: பாடாண். ஒருவருடைய புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் ஆகிய நல்லியல்புகளைச் சிறப்பித்துக் கூறுதல்.

துறை: கடை நிலை. அரண்மனை வாயிலில் நின்று பாடுதல்.

சிலையுலாய் நிமிர்ந்த சாந்துபடு மார்பின்
ஒலிகதிர்க் கழனி வெண்குடைக் கிழவோன்
வலிதுஞ்சு தடக்கை வாய்வாள் குட்டுவன்
வள்ளிய னாதல் வையகம் புகழினும்
உள்ளல் ஓம்புமின் உயர்மொழிப் புலவீர்!              5

யானும், இருள்நிலாக் கழிந்த பகல்செய் வைகறை
ஒருகண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றிப்
பாடுஇமிழ் முரசின் இயல்தேர்த் தந்தை
வாடா வஞ்சி பாடினென்; ஆக
அகமலி உவகையொடு அணுகல் வேண்டிக்  10

கொன்றுசினந் தணியாப் புலவுநாறு மருப்பின்
வெஞ்சின வேழம் நல்கினன்; அஞ்சி
யான்அது பெயர்த்தனென் ஆகத் தான்அது
சிறிதென உணர்ந்தமை நாணிப் பிறிதும்ஓர்
பெருங்களிறு நல்கி யோனே; அதற்கொண்டு         15

இரும்பேர் ஒக்கல் பெரும்புலம்பு உறினும்
துன்னரும் பரிசில் தரும்என
என்றும்செல் லேனவன் குன்றுகெழு நாட்டே!

அருஞ்சொற்பொருள்: 1. சிலை = வில்; உலாய் = வளைத்து, இயங்கி; சாந்து = சந்தனம். 2. வெண்குடை = சோழிய ஏனாதியின் ஊர். 3. தடக்கை = பெரிய கை; வாய்வாள் = குறி தவறாத வாள். 5. ஒம்புதல் = விலக்கல் (கைவிடுதல்). 6. வைகறை = விடியற்காலம். 7. தெளிர்ப்ப = ஒலிக்க; ஒற்றி = அறைந்து. 8. பாடு = ஓசை; இமிழல் = ஒலித்தல். 9. வாடா வஞ்சி = வஞ்சித் துறைப் பாடல். 11. மருப்பு = கொம்பு.  16. ஒக்கல் = சுற்றம்; புலம்பு = தனிமை, வருத்தம்.

கொண்டு கூட்டு: கிழவனான குட்டுவன், வள்ளியானாதல், புகழினும், புலவீர், உள்ளல் ஓம்புமின்; யானும், ஒற்றி, பாடினேனாக; வேண்டி நல்கினன்; அஞ்சி, பெயர்த்தனெனாக, நாணி பெருங்களிறு நல்கினன்; அதற்கொண்டு, புலம்புறினும், தருமென, நாட்டுக்குச் செல்லேன் எனக் கூட்டுக.

உரை: சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன் விற்பயிற்சியால் உயர்ந்து, அகன்று சந்தனம் பூசப்பட்ட மார்பினையுடையவன். அவன் தழைத்த கதிர்களுடன் கூடிய வயல்களையுடைய வெண்குடை என்னும் ஊருக்கு உரியவன்.  அவன் வலிமை மிக்க பெரிய கைகளையும், குறிதவறாத வாளையும் உடையவன். அவன் வள்ளன்மையை உலகம் புகழ்ந்தாலும், உயர்ந்த மொழியறிவும் புலமையும் உடைய புலவர்களே, அவனிடம் சென்று பரிசு பெறலாம் என்ற எண்ணத்தை விட்டுவிடுங்கள். நான் இருளும் நிலவும் அகன்று பகற்பொழுது வருவதற்காக வந்த விடியற் காலைப் பொழுதில் என்னுடைய ஒருகண் தடாரிப் பறையை ஒலிக்குமாறு அறைந்து, ஒலிமுழக்கம் செய்யும் முரசையும் நன்கு செய்யப்பட்ட தேரையுமுடைய அவன் தந்தையின் புகழை வஞ்சித்துறைப் பாடலாகப் பாடினேன்.  உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு, நான் அவனைவிட்டுப் பிரியாமல் இருக்கவேண்டும் என்று விரும்பி, பகைவரைக் கொன்ற பின்பும் சினம் தணியாத, புலால் நாறும் கொம்பினையுடைய யானை ஒன்றை எனக்குத் திருக்குட்டுவன் அளித்தான்.  நான் அந்த யானையைக் கண்டு அஞ்சி, அதைத் திருப்பி அவனிடம் அனுப்பிவிட்டேன்.  அவன் என் தகுதி அறியாமல் சிறிய யானையை எனக்குப் பரிசாக அளித்ததால் நான் அதைத் திருப்பி அனுப்பினேன் என்று எண்ணித் தன் அறியாமையைக் கருதி நாணினான். பின்னர், அதைவிடப் பெரிய யானை ஒன்றைப் பரிசாக அளித்தான். ஆகவே, என் பெரிய சுற்றம் வறுமையால் வாடினாலும் திருக்குட்டுவனுடைய குன்றுகள் பொருந்திய நாட்டுக்குப் பரிசிலை விரும்பி நான் இனி எப்போதும் செல்ல மாட்டேன்.